Η… όπως ήλιος

Συμπλήρωσε τις καταλήξεις των ρημάτων:

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα παλάτι στα πέρατα της γης, ζούσ_ ένα παλικάρι, που το έλεγαν Ηλία. Ήταν ψηλός, ξανθός, με αστραφτερά μάτια και καθάριο πρόσωπο. Ήταν τόσο καλός και πονόψυχος που, όταν χαμογελούσ_ , όλη η πλάση αστραποβολούσ_ και γλύκαιν_ : ημέρευαν οι φουρτουνιασμένες θάλασσες, καθάριζ_ ο συννεφιασμένος ουρανός, ευωδίαζαν γλυκά όλα τα λουλούδια. Ακόμα και τ’ άγρια θεριά ξάπλωναν σαν γατούλες στα πόδια του να τις χαϊδέψ__ … τόσο καλός ήταν!

Το παλάτι του Ηλία ήταν πανέμορφο και μαγεμένο, όλα γινόντουσαν μοναχά τους: μόνα τους πλένονταν τα πιάτα και τα ποτήρια, μόνα τους κλαδεύονταν τα δέντρα στον κήπο, μόνα τους στρώνονταν τα κρεβάτια και τα τραπέζια, μόνες τους οι σκούπες καθάριζαν χορεύοντας τα πατώματα κάθε βράδυ. Έτσι ο Ηλίας ζούσ_ ανέμελος κι ευτυχισμένος, χωρίς ποτέ του να’ χει ανταμώσ__ άλλον άνθρωπο…

Μα ένα βράδυ είδ-  ένα παράξενο όνειρο: περπατούσ_ , τάχα, μέσα στο σκοτάδι κι άκουγ_ κάτι περίεργους θορύβους, κάτι ήχους αλλόκοτους, που του τάραζαν την ψυχή…Ξύπνησ_ το πρωί μ’ ένα βάρος στην καρδιά και για πρώτη φορά δεν χαμογελούσ_. Όλη τη μέρα τριγυρνούσ_ άκεφος και το βράδυ είχε πια πάρει την απόφαση ν’ ανακαλύψ__ οπωσδήποτε τι ήταν αυτοί οι ήχοι. Έτσι την άλλη μέρα βγήκ_ από τα τείχη του παλατιού κι άρχισ_ να περιπλανιέτ__. Κατά το βράδυ έφτασ_ σε μια πολιτεία.

Στάθηκ_ σκεφτικός έξω από τα τείχη, χωρίς να ξέρ__ τι να κάν__, όταν άκουσ_ ένα ζητιάνο να του λέ__ με παραπονιάρικη φωνή: «Βοηθήστ_ με, σας παρακαλ_, καλέ μου άνθρωπε! Είμαι κουτσός και δεν μπορ_ να πά_ σπίτι μου!» «Τι θα π__ κουτσός;» ρώτησ_ παραξενεμένος ο Ηλίας. «Με κοροϊδεύ__ς;» θύμωσ_ ο ζητιάνος. «Κουτσός είναι αυτός που δεν μπορ__ να περπατήσ__!»

Image courtesy of Boians Cho Joo Young/FreeDigitalPhotos.net

Μ… όπως μαργαριτάρι

Συμπλήρωσε τις καταλήξεις:

Μια φορά κι έναν καιρό, στο βάθος ενός ωκεανού ζούσ_ ξέγνοιαστη μια μικρή αχιβάδα, μαζί με τη μαμά της. Όλη μέρα ανοιγόκλειν_ με θαυμασμό τα φιλντισένια της μάτια και παρατηρούσ_ με ευχαρίστηση ό,τι γινόταν στο βυθό: χάζευ_ με τις ώρες το λίκνισμα της μέδουσας, καθώς τρεμούλιαζ_ τα μακριά και λεπτά της πόδια, σαν αέρινη μπαλαρίνα. Έστην_ αυτί ν’ ακούσ__ το κουτσομπολιό των ροφών στην πρωινή τους περατζάδα, όπου μάθαιν_ όλα τα σπουδαία νέα της περιοχής.

Λάτρευ_ το παιχνίδισμα που έκανε το λιγοστό φως του ήλιου, όταν κατάφερν_ να φτάσ__ ως εκεί. Έκαν_ πολύ γούστο τα παιχνιδιάρικα παιχνίδια, όταν παίζαν_ κυνηγητό κι αναστάτωναν τη γειτονιά από τη φασαρία τους. Μα πιο πολύ απ’ όλα απολάμβαν_ τον απογευματινό χορό των αστακών: φοβόταν, βέβαια, λίγο όταν τους έβλεπ_ να καταφτάνουν πάνοπλοι, κραδαίνοντας επιβλητικά τις πελώριες, κόκκινες δαγκάνες τους. Μα τα ξεχνούσ_ όλα μόλις άρχιζ_ το πανηγύρι…

Στεκόντουσαν ο ένας απέναντι από τον άλλο, σήκωναν τις δαγκάνες τους όσο πιο ψηλά μπορούσαν, σαν φλάμπουρα, και τις χτυπούσαν ρυθμικά σαν καστανιέτες! Ένα-δύο μπρος, ένα-δύο πίσω, ένα βήμα δεξιά, ένα αριστερά… και πάλι από την αρχή. Μερικές φορές μάλιστα η αχιβαδούλα μας ξεχνιόταν από το θέαμα κι έμεν_ ορθάνοιχτη!

«Κορνηλία, γλυκιά μου, πάλι ξεχάστηκ_ς!» τη μάλων_ τρυφερά η μαμά της. «Αχ! μαμά, δεν είναι υπέροχοι χορευτές; Μ’ αρέσ__ τόσο πολύ εδώ που ζούμ_, μ’ όλα αυτά τα καταπληκτικά πράγματα που συμβαίνουν…» Κι η μαμά αχιβάδα χαμογελούσ_ στοργικά: «Είσαι παιδί ακόμα καλή μου… έχ__ς τόσα πολλά να μάθ__ς! Πρόσεχ_, όμως, μην ξεχνιέσ__ ανοιχτή. Αλλιώς μπορεί να πονέσ__ς!» Μα η αχιβαδούλα δεν έδιν_ προσοχή στις προειδοποιήσεις της.

Image courtesy of Boians Cho Joo Young/FreeDigitalPhotos.net

Ι…όπως ιππόκαμπος

Συμπλήρωσε τις καταλήξεις των επιθέτων…

Μια φορά κι έναν καιρό, στα βάθη της θάλασσας ζούσε ένας περήφαν__ ιππόκαμπος. ‘Όλη τη μέρα σουλατσάριζε χαριτωμένα στο βυθό, χαζεύοντας και πειράζοντας όλα τ’ άλλα πλάσματα. Δεν ήταν στ΄αλήθεια κακ__, ήταν μόνο λίγο ελαφρόμυαλ__. Έβρισκε, ας πούμε, πολύ έξυπν_ ν΄αλλάζει θέση στα αβγά των ψαριών και να διασκεδάζει ύστερα με το μπέρδεμα: φανταστείτε την έκπληξη της μαμάς σπαρίνας να γεννάει μπακαλιαράκια ή την μπαρμπουνίτσα ν’ αναρωτιέται πώς στο καλ_ έκανε χταπόδια… Κι ο τρελο-ιππόκαμπος, κρυμμένος πίσω από τα βράχια, να κρατάει την κοιλιά του από τα γέλια! Πότε κουνούσε τα φύκια και λαχτάριζε τις μαρίδες, πότε ανατάραζε την άμμο κι έκρυβε την τροφή των λιθρινιών, πότε έβαζε ξυλάκια και μάγκωνε τα όστρακα στα μύδια… με δυο λόγια έκανε συνεχώς ανοησίες και διασκέδαζε σε βάρος των άλλων.

Πιο πολύ όμως απ’ όλα του άρεσε να καμαρώνει για την ομορφιά του. Μόλις περνούσε μπροστά από ένα κομματάκι καθρέφτη, από μια καλογυαλισμέν_ κονσέρβα ή καμιά ολοστρόγγυλ_, γυαλιστερ_ πέτρα, κοντοστεκόταν και θαυμάζονταν: «Φτου σου, αγόρι μου!» μονολογούσε, «τι κούκλ__ που είσαι! Τι περήφαν_ κεφάλι, τι ωραί_ σώμα, τι χαριτωμέν_ ουρά που έχεις!» Και δώστου κορδωνότανε….

Με τούτα και με τ’ άλλα περνούσε ο καιρός. Μα κάποτε ο φίλος μας ερωτεύτηκε μια όμορφ_ ιπποκαμπίνα… Περνούσε μπροστά της καμαρωτός και έκανε ένα σωρό τούμπες και κόλπα, της χάριζε ανθοδέσμες από τα πιο όμορφα και σπάνια φύκια… Όμως η ιπποκαμπίνα ήταν πολύ σοβαρ_ και μετρημέν_: της άρεσε βέβαια αλλά κάποια στιγμή του το ξεκαθάρισε πως είχε ακούσει τόσο κακ_ λόγια γι’ αυτόν, για τις κουταμάρες που έκανε, ώστε της ήταν εντελώς αδύνατον να τον πιστέψει πως την αγαπούσε πραγματικά και πως είχε γι’ αυτήν σοβαρό σκοπό. «Πρέπει να κάνεις για μένα κάτι αληθινά μεγάλ_, κάτι που όμοιό του να μην έχει ξανακάνει κανείς! Μόνο έτσι θα σε παντρευτώ» του είπε……..