Θετικές προσεγγίσεις στη συμπεριφορά.
1. ΟΤΑΝ ΟΙ ΟΘΟΝΕΣ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΗΡΕΜΙΑ
Για πολλούς νέους με ΔΕΠΥ, οι οθόνες προσφέρουν κάτι που ο εγκέφαλος τους σπάνια βιώνει στην καθημερινή ζωή: συγκέντρωση χωρίς εμπόδια. Ο ψηφιακός κόσμος είναι προβλέψιμος, προσφέρει άμεση ανταμοιβή και είναι πιο εύκολος στη διαχείριση από τις συνεχείς απαιτήσεις του πραγματικού κόσμου. Αυτό που συχνά φαίνεται ως «εμμονή» είναι, στην πραγματικότητα, μια γνήσια στιγμή ανακούφισης του νευρικού συστήματος.
2. ΟΤΑΝ Η ΝΤΟΠΑΜΙΝΗ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΕΛΞΗ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΟΘΟΝΕΣ
Οι εγκέφαλοι παιδιών με ΔΕΠΥ συνήθως λειτουργούν με χαμηλότερα βασικά επίπεδα ντοπαμίνης και λιγότερους υποδοχείς ντοπαμίνης. Οι οθόνες προσφέρουν γρήγορη και σταθερή απελευθέρωση ντοπαμίνης μέσω της καινοτομίας, της επίτευξης και της άμεσης ανατροφοδότησης. Δεν είναι ότι ένα παιδί προτιμά τις οθόνες από εσάς· είναι ότι ο εγκέφαλός τους επιτέλους, βρίσκεται σε κατάσταση λειτουργικής ισορροπίας, όπου υπάρχει ενδιαφέρον/συμμετοχή και αυτορρύθμιση.
3. ΟΤΑΝ Η ΥΠΕΡΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ
Η υπερσυγκέντρωση δεν είναι επιλογή ούτε γίνεται συνειδητά. Είναι μια κατάσταση στην οποία βυθίζεται ο εγκέφαλος με ΔΕΠΥ όταν κάτι προσφέρει αρκετή διέγερση ώστε να τον «κρατήσει εκεί». Κατά τη χρήση οθονών, οι μεταβάσεις γίνονται πραγματικά πιο δύσκολες, επειδή ο εγκέφαλος είναι τόσο χημικά όσο και γνωστικά απορροφημένος. Αυτό δεν είναι αντίδραση ή ανυπακοή· είναι νευρολογία.
4. ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ
Η ΔΕΠΥ δεν είναι έλλειψη θέλησης. Είναι δυσκολία στη μετακίνηση ανάμεσα σε αλλαγές δραστηριοτήτων, στην αντίληψη του χρόνου και στον έλεγχο των παρορμήσεων. Το να κλείσει ένα παιδί μια οθόνη απαιτεί πολλές εκτελεστικές δεξιότητες σε γρήγορη διαδοχή, κάτι που μπορεί να φανεί συντριπτικό. Χωρίς δομή και υποστήριξη, το σύστημα του παιδιού καταλήγει σε απορρύθμιση.
5. ΟΤΑΝ Ο ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΑΣΦΑΛΗΣ
Οι οθόνες μειώνουν την κοινωνική πίεση, περιορίζουν την απρόβλεπτη συμπεριφορά και προσφέρουν σαφείς κανόνες. Για πολλά παιδιά με ΔΕΠΥ, αυτό μειώνει το άγχος και ελαφρύνει το συναισθηματικό φορτίο
της ημέρας. Αυτό που οι ενήλικες συχνά ονομάζουν «αποφυγή» είναι μερικές φορές το παιδί που αναζητά ασφάλεια και ανασυγκρότηση.
6. ΟΤΑΝ Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Η αναγνώριση των εγκεφαλικών αιτιών πίσω από τις δυσκολίες με τις οθόνες βοηθά τους γονείς να μεταβούν από τη σύγκρουση στη σύνδεση. Με προβλέψιμες ρουτίνες, «αισθητηριακές γέφυρες», σαφής οδηγίες και ρύθμιση μαζί με το παιδί, τα παιδιά μπορούν να διαχειρίζονται τις οθόνες με πιο υγιείς και ήρεμους τρόπους — χωρίς ντροπή, τιμωρία ή φόβο.
Όταν οι οθόνες φαίνεται να καταλαμβάνουν τα πάντα: Για πολλούς νέους με ΔΕΠΥ, οι οθόνες δεν είναι απλώς μέσο διασκέδασης — προσφέρουν ανακούφιση. Ο ψηφιακός κόσμος παρέχει προβλεψιμότητα, δομή και εστίαση που ο εγκέφαλός τους δυσκολεύεται να βρει σε καθημερινά περιβάλλοντα.
Όταν η ντοπαμίνη ισορροπεί επιτέλους: Οι εγκέφαλοι με ΔΕΠΥ συχνά ξεκινούν τη μέρα με χαμηλότερη βασική ποσότητα ντοπαμίνης, κάτι που επηρεάζει το κίνητρο, την εστίαση και τη συναισθηματική ρύθμιση. Οι οθόνες παρέχουν γρήγορη και σταθερή ανατροφοδότηση ντοπαμίνης — γι’ αυτό η έλξη είναι τόσο έντονη και οι μεταβάσεις τόσο δύσκολες.
Όταν δεν είναι «εθισμός», αλλά νευρολογία: Η υπερσυγκέντρωση, οι δυσκολίες αλλαγής δραστηριότητας και η αίσθηση του χρόνου σημαίνουν ότι το να σταματήσει κάποιος μια προτιμώμενη δραστηριότητα απαιτεί πολύ μεγαλύτερη νοητική προσπάθεια. Αυτό που φαίνεται σαν αγνόηση ή ανυπακοή είναι συχνά ένα νευρικό σύστημα που απλώς δεν μπορεί να αλλάξει ρυθμό χωρίς υποστήριξη.
Όταν η κατανόηση μειώνει τις συγκρούσεις: Μόλις δούμε τον εγκέφαλο πίσω από τη συμπεριφορά, όλα ηρεμούν. Σταματάμε να παλεύουμε με τη θέληση και ξεκινάμε να υποστηρίζουμε τη ρύθμιση — με προβλέψιμες ρουτίνες, αισθητηριακές «γέφυρες» και μεταβάσεις που βασίζονται πρώτα στη σύνδεση.
