Άρθρα Αρχεία - Λόγος & Επικοινωνία

Πώς η Οπτική Αντίληψη Επηρεάζει τη Μάθηση του Παιδιού σας

logosepikinonia — Thu, 31 Jul 2025 12:06:59 +0000

Το 80% της μάθησης ενός παιδιού γίνεται μέσω της όρασης. Όμως, δεν αρκεί να βλέπει «καλά» – χρειάζεται ένα σωστά ανεπτυγμένο οπτικό σύστημα για να μπορεί να επεξεργάζεται σωστά όσα βλέπει.

🔍 Ποια είναι τα σημάδια ότι ένα παιδί δυσκολεύεται με την οπτική αντίληψη;

Οι γονείς συχνά παρατηρούν ότι το παιδί:

Μπερδεύει γράμματα όπως β, δ, π, θ
Δυσκολεύεται στην ανάγνωση ή αντιγραφή από τον πίνακα
Δεν θυμάται εύκολα γράμματα, λέξεις ή αριθμούς
Έχει ακατάστατη γραφή
Κουράζεται εύκολα με το διάβασμα
Δείχνει νευρικό ή αφηρημένο στο σχολείο

🤸‍♀️ Ποιος είναι ο ρόλος της εργοθεραπείας;

Η όραση συνεργάζεται με την ισορροπία, την κίνηση και την αφή. Αν το οπτικό σύστημα είναι αδύναμο, συχνά συνδέεται με δυσκολίες στην προσοχή, τη μάθηση και τη συμπεριφορά.

Η εργοθεραπεία και η λογοθεραπεία βοηθούν τα παιδιά να:

Ενισχύσουν την οπτική αντίληψη
Βελτιώσουν την συγκέντρωση και την γραφική έκφραση
Αποκτήσουν κινητικό συντονισμό, ισορροπία και αυτοπεποίθηση

👩‍⚕️ Πότε να ζητήσετε αξιολόγηση;

Αν παρατηρείτε ότι το παιδί σας δυσκολεύεται στη μάθηση παρότι έχει «καλή όραση», ίσως χρειάζεται αξιολόγηση από ειδικούς στην οπτική επεξεργασία και αισθητηριακή ολοκλήρωση.

📞 Επικοινωνήστε μαζί μας για να προγραμματίσετε μια αναπτυξιακή αξιολόγηση από την ομάδα μας.

Credits: INTEGRATED Learning Strategies

Τα γραφόμενα στην ιστοσελίδα Λόγος & Επικοινωνία προορίζονται για ενημερωτική χρήση και μόνον. Δεν αποτελούν εξατομικευμένες συστάσεις θεραπείας και δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την Επιστημονική συμβουλή ενός ειδικευμένου θεραπευτή για κάποιο περιστατικό. Όποτε πρόκειται για αναδημοσίευση από άλλη πηγή, αυτό δηλώνεται ρητά. Οι συγγραφείς του Λόγος & Επικοινωνία δεν ευθύνονται για οποιοδήποτε αποτέλεσμα που σχετίζεται με οποιονδήποτε τρόπο με κάποια ανάρτηση.

Το άρθρο Πώς η Οπτική Αντίληψη Επηρεάζει τη Μάθηση του Παιδιού σας εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Γιατί το παιδί μου περπατάει στις μύτες ή έχει πρόβλημα με την ισορροπία;

logosepikinonia — Mon, 14 Jul 2025 13:17:10 +0000

Αν το παιδί σας περπατάει συχνά στις μύτες των ποδιών του, έχει δυσκολία με την ισορροπία ή φαίνεται αδέξιο, αυτό μπορεί να οφείλεται σε δύο πρωτογενή αντανακλαστικά.

Τι είναι τα πρωτογενή αντανακλαστικά;

Όλα τα μωρά γεννιούνται με αντανακλαστικά που τα βοηθούν να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν — όπως να σας πιάνουν το δάχτυλο ή να καμπουριάζουν τα δάχτυλα των ποδιών όταν αγγίζετε τα πέλματά τους. Αυτά τα αντανακλαστικά είναι απολύτως φυσιολογικά στα βρέφη, αλλά θα πρέπει να “αδρανοποιούνται” καθώς το παιδί μεγαλώνει και αναπτύσσεται ο εγκέφαλος.

Όμως μερικές φορές, αυτά τα αντανακλαστικά παραμένουν ενεργά για περισσότερο από το φυσιολογικό. Όταν συμβαίνει αυτό, μπορεί να επηρεάσουν τον τρόπο που το παιδί κινείται, μαθαίνει ή αλληλεπιδρά με τον κόσμο γύρω του.

Ποια αντανακλαστικά σχετίζονται με το περπάτημα στις μύτες και την ισορροπία;

Δύο βασικά αντανακλαστικά είναι το Πελματικό (Plantar) και το Babinski.

Το Πελματικό αντανακλαστικό ενεργοποιείται όταν πιέζεται η πατούσα του μωρού και τα δάχτυλα καμπουριάζουν προς τα μέσα. Εμφανίζεται από την εγκυμοσύνη και φυσιολογικά εξαφανίζεται γύρω στον 1ο χρόνο ζωής.
Το αντανακλαστικό Babinski συμβαίνει όταν χαϊδεύουμε την εξωτερική πλευρά της πατούσας. Το μεγάλο δάχτυλο σηκώνεται προς τα πάνω και τα υπόλοιπα ανοίγουν προς τα έξω. Αυτό επίσης θα πρέπει να εξαφανιστεί γύρω στον 1ο χρόνο.

Αν κάποιο από αυτά παραμείνει ενεργό, το παιδί σας μπορεί:

Να περπατάει στις μύτες
Να έχει δυσκολία με την ισορροπία
Να δείχνει αδέξιο ή να σκοντάφτει εύκολα
Να έχει ευαισθησίες σε ήχους, κίνηση ή αγγίγματα
Να δυσκολεύεται στο σχολείο (π.χ. προσοχή, συγκέντρωση, συντονισμός χεριού-ματιού)

Πώς μπορώ να καταλάβω αν το παιδί μου έχει διατηρημένα αυτά τα αντανακλαστικά;

Για το Πελματικό αντανακλαστικό:

Ζητήστε από το παιδί να καθίσει.
Με ένα στυλό, «σχεδιάστε» μια γραμμή στην πατούσα, από τα δάχτυλα προς τη φτέρνα.
Αν τα δάχτυλα μαζεύονται απότομα, μπορεί να σημαίνει ότι το αντανακλαστικό παραμένει ενεργό.

Για το αντανακλαστικό Babinski:

Κάντε μια νοητή γραμμή με το στυλό στην εξωτερική πλευρά της πατούσας (από τη φτέρνα προς τα δάχτυλα) και μετά οριζόντια κάτω από τα δάχτυλα.
Αν το μεγάλο δάχτυλο σηκωθεί προς τα πάνω και τα άλλα ανοίξουν, τότε πιθανόν το αντανακλαστικό είναι ακόμα ενεργό.

Τι μπορείτε να κάνετε:

Αν παρατηρείτε τα παραπάνω σημάδια, υπάρχουν ειδικές ασκήσεις και προγράμματα που βοηθούν στην ενσωμάτωση αυτών των αντανακλαστικών, ώστε να “ηρεμήσουν” και να μην επηρεάζουν πια τη λειτουργία του σώματος και του εγκεφάλου.

Είναι σημαντικό να παρακολουθείτε τη συνολική ανάπτυξη του παιδιού σας. Αν παρατηρείτε προβλήματα σε:

Κίνηση
Ισορροπία
Προσοχή στο σχολείο
Αισθητηριακές ευαισθησίες
Περπάτημα στις μύτες

…ίσως το νευρικό σύστημα του παιδιού χρειάζεται επιπλέον υποστήριξη.

Credits: INTEGRATED Learning Strategies

Το άρθρο Γιατί το παιδί μου περπατάει στις μύτες ή έχει πρόβλημα με την ισορροπία; εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Τί είναι η Παιδική Απραξία του Λόγου;

logosepikinonia — Thu, 06 Jun 2024 10:37:07 +0000

Παιδική Απραξία του Λόγου

Τί είναι η παιδική απραξία του λόγου;

Η παιδική απραξία του λόγου είναι μια σπάνια αλλά σοβαρή κινητική διαταραχή του λόγου που επηρεάζει λιγότερο από το 1% των παιδιών.

Τα παιδιά με απραξία δυσκολεύονται να μιλήσουν καθαρά γιατί ο εγκέφαλός τους δεν μπορεί να σχεδιάσει και να συντονίσει τις κινήσεις των χειλιών, της γλώσσας και της γνάθου τους. Συνήθως δεν φλυαρούν ως βρέφη και αρχίζουν να μιλούν πολύ αργότερα από τους συνομηλίκους τους. Όταν τα παιδιά με απραξία παρόλα αυτά μιλούν, είναι δύσκολο για τους υπόλοιπους να τα καταλάβουν.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η πραγματική αιτία της απραξίας είναι άγνωστη.

Ωστόσο, αρκετές έρευνες δείχνουν ότι τα γονίδια παίζουν ρόλο. Πολλά παιδιά με απραξία μπορεί να έχουν και άλλες παθήσεις, όπως νευρολογική βλάβη, αυτισμό, επιληψία και άλλες γενετικές ή χρωμοσωμικές ανωμαλίες.

Αναγνώριση και θεραπεία της παιδικής απραξίας του λόγου:

Οι λογοθεραπευτές είναι ειδικά εκπαιδευμένοι για την αξιολόγηση, τον εντοπισμό και τη θεραπεία των παιδιών με λεκτικές και επικοινωνιακές διαταραχές, συμπεριλαμβανομένης της παιδικής απραξίας του λόγου. Τα παιδιά με απραξία μπορούν να επωφεληθούν από εξειδικευμένη, εντατική λογοθεραπεία που τα βοηθά να μάθουν τα μοτίβα κίνησης που απαιτούνται για την ομιλία.

Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει:

συνεχή εξάσκηση λέξεων και φράσεων
χρήση μιας ποικιλίας υποδείξεων και προτροπών
εύρεση εναλλακτικών τρόπων έκφρασης μέχρι να βελτιωθεί η ομιλία τους (π.χ. χρήση νοηματικής γλώσσας ή συσκευών επικοινωνίας, όπως υπολογιστές ή tablet)

Το άρθρο Τί είναι η Παιδική Απραξία του Λόγου; εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

6 Τύποι Παιδιών με Επιλεκτική Διατροφή – Πώς να τα Πείσετε να Φάνε

logosepikinonia — Sat, 14 Oct 2023 10:23:29 +0000

6 Τύποι Παιδιών με Επιλεκτική Διατροφή – Πώς να τα Πείσετε να Φάνε

Τα παιδιά αποφεύγουν το φαγητό τους για πολλούς λόγους. Για να τερματίσετε τις μάχες στο τραπέζι, θα πρέπει να ξέρετε με τί τύπο παιδιού έχετε να κάνετε.

Σίγουρα θα έχετε ακούσει κάποιο παράπονο και από άλλους γονείς με παιδιά στην προσχολική ηλικία, για το θέμα της επιλεκτικής διατροφής. Σε ηλικίες μεταξύ 2 και 5 ετών είναι λογικό να προκύπτουν τέτοιες συμπεριφορές – να πεισμώνουν και να αρνούνται να φάνε υγιεινές τροφές – αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα τα επιλεκτικά παιδιά αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα.

Ακολουθούν έξι από τους πιο συνηθισμένους «τύπους» παιδιών, καθώς και συμβουλές για το πώς να αντιμετωπίσετε την επιλεκτική διατροφή, για μια πορεία προς πιο χαρούμενα γεύματα.

Τύπος #1

Ήσουν ο λιγάκι αυτάρεσκος γονιός που ψιλο-καυχιόταν για το πόσο καλά έτρωγε το μωρό του. Ξαφνικά, όμως, στην ηλικία των 2 ετών, έχασε κάθε ενδιαφέρον για τα φαγητά στο παρελθόν ήταν αγαπημένα του και οι ώρες των γευμάτων έγιναν αγώνες εξουσίας. Ήταν μάταιη όλη αυτή η εκπαίδευση του ουρανίσκου;

Τι συμβαίνει: Μελέτες δείχνουν ότι όσο περισσότερες γεύσεις δοκιμάζουν τα μωρά, τόσο πιο πιθανό είναι να απολαμβάνουν μεγάλη ποικιλία φαγητών όταν μεγαλώσουν — αλλά αυτό ισχύει για διψήφιο αριθμό και όχι μόνο. Μέχρι να γίνουν 18 μηνών, θα πρέπει να περιμένετε το αναπάντεχο. Ένας λόγος είναι ότι οι προτιμήσεις των παιδιών ποικίλλουν επειδή ο ρυθμός ανάπτυξής τους επιβραδύνεται δραματικά. Το παιδί σας μπορεί σε ένα γεύμα να φάει πολύ και πολύ λίγο σε ένα άλλο, και αυτό είναι φυσιολογικό.

Σε αυτή την ηλικία, ένα παιδί μαθαίνει ότι έχει αρκετό έλεγχο στη συμπεριφορά των γονιών του και αυτό μπορεί να είναι διασκεδαστικό! Το να αρνηθούν να φάνε είναι ένας τρόπος για να ασκήσουν τη δύναμή τους.

Τι να κάνετε για αυτό: Όταν το παιδί σας απορρίψει κάποιο φαγητό που λάτρευε την προηγούμενη μέρα, θα μπείτε ίσως στον πειρασμό να τα διαγράψετε ως επιλογή για το δείπνο. Μην το κάνετε! Μπορεί να τους επιστρέψει η όρεξη για το συγκεκριμένο φαγητό την επόμενη εβδομάδα, ή μήνα (ή και χρόνο), αλλά μόνο αν τα κρατήσετε το στις επιλογές σας. Το κλειδί για να ανατρέψετε τα πισωγυρίσματα είναι να διατηρήσετε τα πράγματα χαλαρά. Αυτό σημαίνει να μην πιέζετε το παιδί σας να φάει ένα κομματάκι, αλλά να σερβίρετε το φαγητό με νέους τρόπους.

Τύπος #2

Το 2χρονο παιδί σας τρώει μόνο απλές τροφές όπως ψωμί και βούτυρο, μπισκότα και δημητριακά με γάλα. Μια στο τόσο, μπορεί να το πείσετε να φάει δυο μπουκιές ομελέτα, αλλά η διαδικασία είναι εξαντλητική.

Τι συμβαίνει: Πολλά νήπια έχουν μια φυσική απέχθεια για τις τροφές με έντονη γεύση και αυτό είναι στην πραγματικότητα ένα εξελικτικό πλεονέκτημα. Όταν οι πρόγονοί μας ήταν σε μια ηλικία που μπορούσαν να περιπλανηθούν μακριά από τους γονείς τους, θα ήταν καταστροφικό αν δοκίμαζαν κάθε φυλλαράκι του τοπίου. Έτσι, τα παιδιά γίνονται πιο επιλεκτικά καθώς αρχίζουν να περπατάνε, ειδικά όταν πρόκειται για τολμηρές, πικρές γεύσεις (λαχανικά, για εσάς μιλάμε). Όταν τα παιδιά, λοιπόν, αρχίζουν να γίνονται επιλεκτικά, είναι εύκολο για τους γονείς να προσφέρουν κυρίως απλό, ήπιο φαγητό. Ωστόσο, εάν ανταποκρίνεστε σε αυτές τις προτιμήσεις, τα παιδιά είναι λιγότερο πιθανό να επεκταθούν πέρα από αυτό το περιορισμένο φάσμα γεύσεων.

Τι να κάνετε γι ‘αυτό: Αντί να μένετε με τις εγγυημένες νίκες κάθε μέρα, προσπαθήστε να εκπαιδεύετε σιγά σιγά τους γευστικούς κάλυκες του παιδιού σας ώστε να απολαμβάνουν πιο περίπλοκες γεύσεις. Αν στο παιδί σας αρέσουν τα ζυμαρικά με βούτυρο, προσφέρετέ τα με ελαιόλαδο. Μόλις γίνει αποδεκτό, προσθέστε λίγη παρμεζάνα. Δεν χρειάζεται να ανακοινώσετε αυτές τις αλλαγές. Αλλά αν το παιδί σας ρωτήσει, δεν πρέπει να λέτε ψέματα. Τα παιδιά μαθαίνουν με μίμηση και επίσης καθησυχάζονται όταν οι γονείς τους απολαμβάνουν προφανώς το ίδιο φαγητό.

Φυσικά, δεν θα δοκιμάσουν όλα τα παιδιά μια νέα γεύση ανεξάρτητα από το πώς την προετοιμάζετε, επομένως αφήστε τα να νιώσουν άνετα μυρίζοντας, αγγίζοντας και γλείφοντας πρώτα τις τροφές. Να σημειωθεί πως η συμμετοχή του παιδιού σας στην προετοιμασία γευμάτων βοηθάει αρκετά, καθώς αποτελεί έναν άλλο διασκεδαστικό τρόπο για να τα εξερευνήσετε.

Τύπος #3

Το 3χρονο παιδί σας προτιμά να πίνει παρά να τρώει. Στην αρχή, νομίζεις ότι είναι απλά μια φάση, αλλά, τουλάχιστον πίνουν γάλα! Όμως δεν ενδιαφέρονται πολύ για στερεές τροφές την ώρα του φαγητού.

Τι συμβαίνει: Αυτό είναι ένα κοινό πρόβλημα, επειδή τα μικρά παιδιά έχουν μία προτεραιότητα: να παίζουν! Είναι πολύ πιο γρήγορο να πιουν γάλα ή χυμό, παρά να καθίσουν και να φάνε στο τραπέζι. Εφόσον οι γονείς θεωρούν ότι το γάλα είναι θρεπτικό, δεν διστάζουν να το σερβίρουν άφθονο. Στη συνέχεια, ξαφνικά, το παιδί αποκτά τη συνήθεια να πίνει γάλα όλη μέρα. Ενώ το γάλα είναι μια υγιεινή επιλογή ροφήματος, μπορεί να χορτάσει το παιδί σας, πράγμα που σημαίνει ότι είναι λιγότερο πιθανό να ακολουθήσει μια ευρεία και ποικίλη διατροφή. Μερικά παιδιά που προτιμούν τα υγρά ίσως έχουν κινητικές καθυστερήσεις που δυσκολεύουν το δάγκωμα ή το μάσημα, οπότε μια καλή ιδέα θα ήταν να συμβουλευτείτε και τον παιδίατρό σας.

Τι να κάνετε για αυτό: Μόλις αποκλειστούν κινησιακά ζητήματα, ξανασκεφτείτε τη συχνότητα των ροφημάτων. Δώστε στο παιδί σας ένα μικρό φλιτζάνι γάλα μόνο την ώρα του φαγητού. Αν πιουν πρώτα όλο το γάλα, την επόμενη φορά δώστε τους λίγο νερό με το γεύμα και μετά το γάλα αφού φάνε. Μεταξύ των γευμάτων, το νερό είναι ο καλύτερος φίλος σας.

Και επειδή η προτίμηση του παιδιού σας για ροφήματα πιθανώς σημαίνει ότι θέλει να σηκωθεί από το τραπέζι, μπορεί επίσης να φανεί χρήσιμο να ρυθμίσετε ένα χρονόμετρο για 7 έως 10 λεπτά και να του ζητήσετε να καθίσει με την οικογένεια αυτό το χρονικό διάστημα. Μετά μπορούν να πάνε να παίξουν, είτε έχουν φάει είτε όχι, ακόμα κι αν δεν έχετε τελειώσει όλοι. Μπορείτε να προσθέσετε, σταδιακά, περισσότερα λεπτά στην ώρα του γεύματος.

Τύπος #4

Το 2χρονο παιδί σας έχει μεγάλη ευαισθησία στις υφές. Πιστεύουν ότι τα καρότα είναι πολύ σκληρά, το γιαούρτι είναι πολύ γλοιώδες και τα αγγούρια είναι πολύ λεία. Φαίνεται ότι κάθε γεύμα είναι ένας αγώνας για να βρουν τροφές που θα ανέχονται.

Τι συμβαίνει: Η ταλαιπωρία με τις υφές είναι ένα τυπικό πρόβλημα για καλό λόγο: Τα μικρά παιδιά έχουν μεγάλο εύρος όσον αφορά στη μασητική τους ικανότητα. Τα δόντια, οι γνάθοι και οι γύρω μύες τους εξακολουθούν να αναπτύσσονται και μπορεί να μην αισθάνονται ότι έχουν τον έλεγχο όταν κάποια τρόφιμα βρίσκονται στο στόμα τους. Έτσι τα απορρίπτουν.

Τι να κάνετε γι ‘αυτό: Σιγουρευτείτε ότι κάθονται σωστά. Δώστε στο παιδί σας ένα σκαμνί για να ακουμπάει τα πόδια του όταν κάθεται στο τραπέζι, αντί να το αφήνετε να κρέμεται.

Πειραματιστείτε με διαφορετικές υφές. Αντί να σερβίρετε ωμά λαχανικά, δοκιμάστε να τα βράσετε, να τα κάνετε πουρέ ή να τα ζεματίσετε ώστε να πετύχετε μία ενδιάμεση στη σκληρότητα υφή. Ρίξτε τα σε βραστό νερό για λίγα λεπτά και μετά μεταφέρετέ τα σε ένα μπολ με παγωμένο νερό. Στη συνέχεια, κόψτε τα σε πολύ μικρούς κύβους και ξεκινήστε ζητώντας από το παιδί σας να βάλει μια μπουκιά στους γομφίους του. Τα παιδιά αισθάνονται μια ασφάλεια αν μπορούν να αισθανθούν το φαγητό κόντρα στα δόντια τους, και η γεύση δεν θα είναι τόσο έντονη όσο είναι στη γλώσσα τους, όπου βρίσκονται όλοι οι γευστικοί κάλυκες.

Με το κρέας, εάν έχει δυσάρεστη υφή για το παιδί σας, χρησιμοποιήστε χύτρα ταχύτητας, ώστε τα κρέατα να λιώνουν στο στόμα τους. Συνοδέψτε το και με σάλτσα στο πλάι για να μπορεί να βουτάει.

Τύπος #5

Το 4χρονο παιδί σας τρώει συνολικά πέντε πράγματα. Όταν καταφέρνετε να τα πείσετε να δοκιμάσουν κάτι νέο, πάντα αρνούνται πεισματικά—κάτι που είναι δυσάρεστο και για τους δύο. Τα κάνει λιγότερο πρόθυμα να δοκιμάσουν νέες τροφές και εσάς λιγότερο πιθανό να τα σερβίρετε.

Τι συμβαίνει: Για πολλά παιδιά, αυτή η αντίδραση μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι η ώρα του φαγητού έχει γίνει πολύ αγχωτική διαδικασία. Το παιδί σας μπορεί να έχει μια δραματική αντίδραση στις προσπάθειες να το «πείσετε» να φάει. Εάν είχε δυσάρεστες εμπειρίες που σχετίζονται με το φαγητό, όπως σοβαρή παλινδρόμηση, δυσκοιλιότητα, τρομακτικό επεισόδιο πνιγμού ή καταναγκαστική σίτιση, αυτό μπορεί επίσης να είναι ένας παράγοντας.

Ωστόσο, αν αυτή η έντονη αντίδραση είναι συνεχής και συχνή, υπάρχει μια περίπτωση να οφείλεται σε στοματοκινητικά ή αισθητηριακά προβλήματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, καλό είναι να απευθυνθείτε στον παιδίατρό σας και ύστερα σε κάποιον ειδικό, όπως έναν εργοθεραπευτή.

Τι να κάνετε για αυτό: Αφού έχετε αποκλείσει ιατρικά αίτια, δοκιμάστε να εμπλέξετε το παιδί σας με το φαγητό στο τραπέζι χωρίς καμία πίεση. Μία πολύ έξυπνη ιδέα θα ήταν αντί να βάλετε μπροστά του το πιάτο με το φαγητό, να του ζητήστε να σερβίρει κάθε μέλος της οικογένειας. Με αυτόν τον τρόπο, εκτίθεται στο φαγητό μέσω των ματιών, των αυτιών και της μύτης του πριν το δοκιμάσει. Η πρόσθετη αισθητηριακή έκθεση μπορεί να κεντρίσει την περιέργειά του και να κάνει το γεύμα διασκεδαστικό.

Τύπος #6

Το νήπιό σας αρέσκεται σε μια ποικιλία γεύσεων (ουφ!), αλλά είναι εξαιρετικά επιλεκτικό στο πώς παρουσιάζεται το φαγητό του. Θα φάνε μόνο αν κάθε συστατικό είναι σε ένα ξεχωριστό μικρό σωρό στο πιάτο τους χωρίς να αγγίζει το ένα το άλλο ούτε χιλιοστό.

Τι συμβαίνει: Όταν το παιδί σας προτιμά πιάτα δομημένα με τέτοιο τρόπο, επιμένει, δηλαδή, στον τρόπο με τον οποίο κόβεται ένα φαγητό ή δεν θέλει να αγγίζουν τα τρόφιμα μεταξύ τους, είναι συνήθως ένα θέμα ελέγχου.

Τι να κάνετε γι ‘αυτό: Είναι αποδεκτό να σερβίρουμε στο παιδί το φαγητό με το τρόπο που το ευχαριστεί αλλά είναι καλό να το βοηθάμε να διευρύνει τις επιλογές του. Εξηγείστε στο παιδί ότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να απολαμβάνουμε το φαγητό μας και ζητείστε του να ξεδιπλώσει τη φαντασία του και να αυτοσχεδιάσει με την εμφάνιση του φαγητού του. Μην επιμένετε να το φάνε, αλλά θα πρέπει και πάλι να το βλέπουν στο πιάτο τους για να συνηθίσουν. Αν στεναχωρηθούν, προσπαθήστε να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας. Μερικές φορές το να μην μιλάτε για το φαγητό στο τραπέζι, αλλά να συζητάτε για άλλα ενδιαφέροντα θέματα, εξασφαλίζετε χαρούμενα γεύματα.

Η ώρα του φαγητού είναι ώρα επικοινωνίας και σύνδεσης μεταξύ των μελών της οικογένειας, επιδιώξτε να είναι μια απολαυστική διαδικασία με πολύτιμες αναμνήσεις για όλους!

Πηγή Άρθρου: 6 Types of Picky Eaters—And How to Get Them to Eat, by Stephanie Wood , Parents

Το άρθρο 6 Τύποι Παιδιών με Επιλεκτική Διατροφή – Πώς να τα Πείσετε να Φάνε εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

“Το παιδί μου δεν τρώει σχεδόν τίποτα…!” – Επιλεκτική Διατροφή: Συμβουλές

logosepikinonia — Wed, 04 Oct 2023 11:33:53 +0000

“Το παιδί μου δεν τρώει σχεδόν τίποτα, είναι επιλεκτικό…”

Αμέτρητες είναι οι φορές που έχουμε ακούσει την παραπάνω φράση σε συζητήσεις μεταξύ γονέων, αν δεν την έχουμε ήδη πει εμείς οι ίδιοι, και πράγματι, η επιλεκτική διατροφή είναι σύνηθες φαινόμενο στα νήπια.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό, καθώς αποτελεί κομμάτι της προσπάθειάς τους να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους. Κάποια παιδιά, μάλιστα, είναι πιο επιλεκτικά από άλλα και αρνούνται πεισματικά να φάνε τα πάντα εκτός από πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει από την πλευρά των γονέων;

Ένα νέο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Journal of Pediatrics δίνει κάποιες πληροφορίες σχετικά με την επιλεκτική διατροφή – και πώς μπορούμε να την αποτρέψουμε.

Η επιλεκτική διατροφή ξεκινά νωρίς — και παραμένει

Σε ηλικίες 4 έως 9 ετών διαπιστώθηκε ότι τα επιλεκτικά παιδιά τείνουν να παραμένουν έτσι. Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς πρέπει να ξεκινήσουν από νωρίς για να αποτρέψουν την επιλεκτικότητα, κατά προτίμηση πριν το παιδί κλείσει τα 2.

Προσφέρετε λοιπόν πολλές διαφορετικές τροφές, συμπεριλαμβανομένων πολλών διαφορετικών φρούτων και λαχανικών. Μην μαγειρεύετε ξεχωριστό παιδικό γεύμα. Αφήστε το παιδί σας να τρώει ό,τι τρώτε (εαν δεν υπάρχει κίνδυνος πνιγμού!).

Παίζει ρόλο η ιδιοσυγκρασία

Μερικές φορές η επιλεκτική διατροφή είναι μέρος ενός μεγαλύτερου προβλήματος. Τα παιδιά που δυσκολεύονται με τον έλεγχο των συναισθημάτων τους τείνουν να είναι πολύ επιλεκτικά με την διατροφή τους.

Εάν το παιδί σας δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του, μαζί με επιλεκτική διατροφή, μιλήστε με κάποιον παιδοψυχολόγο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ψυχική υγεία είναι εξίσου σημαντική με την σωματική υγεία και οποιοδήποτε θέμα καλό είναι να το αντιμετωπίζουμε έγκαιρα.

Τα επιλεκτικά παιδιά συνήθως δεν είναι λιποβαρή. Τείνουν να είναι πιο αδύνατα από τους λιγότερο επιλεκτικούς συνομηλίκους τους, αλλά όχι σε προβληματικό βαθμό. Εάν ο παιδίατρός σας δεν ανησυχεί για το βάρος του, μπορείτε να είστε ήσυχοι όσον αφορά την υγεία του.

Πόσο απαιτητικοί είναι οι γονείς;

Όταν οι γονείς είναι πολύ αυστηροί σχετικά με τις τροφές που τρώει (ή δεν τρώει!) το παιδί ή είναι απαιτητικοί, τότε υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι επιλεκτικό. Η απαίτηση ένα παιδί να τρώει όλο του το φαί ενώ μπορεί να έχει πολλές θερμίδες ή να τρώει μόνο υγιεινές τροφές, ίσως κάνει τα πράγματα χειρότερα, όσο καλές και να είναι η προθέσεις μας.

Η θετική ενέργεια κάνει τη διαφορά

Μεγάλο μέρος της επιλεκτικής διατροφής μπορεί να σχετίζεται με αρνητικές σκέψεις και αναμνήσεις σχετικά με ορισμένες τροφές ή με το φαγητό γενικότερα. Όσο περισσότερο αισιόδοξοι και θετικοί είστε στο φαγητό, τόσο πιο πιθανό είναι και το παιδί σας να κρατά την ίδια στάση. Πώς όμως θα το κάνετε αυτό;

Φάτε όλοι μαζί, οικογενειακά- και απολαύστε ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια τους

Με το να γευματίζει όλη η οικογένεια, έστω μία φορά την ημέρα, δίνεται έμφαση στην κοινωνική πτυχή του φαγητού, παρά στο ίδιο το φαγητό, το οποίο μπορεί να φανεί χρήσιμο στην επιλεκτική διατροφή. Ιδιαίτερα χρήσιμο, αν αυτή η κοινωνική πτυχή είναι ευχάριστη, οπότε αφήστε στην άκρη τα κινητά και χρησιμοποιήστε τις ώρες των γευμάτων ως χρόνο για συζήτηση και σύνδεση, για να πείτε αστείες ιστορίες ή πώς ήταν η μέρα στο σχολείο… για να απολαύσετε τον χρόνο μαζί!

Μην πιέζετε το παιδί να φάει

Ενθαρρύνετε το παιδί σας να δοκιμάσει νέα φαγητά, αλλά μην τσακωθείτε γι ‘αυτό. Και μην το αναγκάζετε να τελειώνει όλο το πιάτο του. Ωστόσο, εννοείται πως δεν θα πρέπει να αφήνετε το παιδί σας να τσιμπολογά όλη την ημέρα λιχουδιές (ή να χορτάσει με γάλα ή χυμό). Εάν είναι δυνατόν, θα πρέπει πριν από ένα γεύμα να είναι αρκετά πεινασμένο ώστε να θέλει να φάει.

Βάλτε το παιδί σας να συμμετέχει στην προετοιμασία γευμάτων

Δείτε τις συνταγές μαζί. Να είστε πρόθυμοι να δοκιμάσετε νέα και διαφορετικά πράγματα. Πάρτε το παιδί μαζί σας για ψώνια, ζητήστε να συμμετέχει στη μαγειρική ή στην προετοιμασία των υλικών που θα χρειαστείτε και να είστε υπομονετικοί.

Πηγή Άρθρου: Study gives insight – and advice – on picky eating in children , Claire McCarthy MD

Το άρθρο “Το παιδί μου δεν τρώει σχεδόν τίποτα…!” – Επιλεκτική Διατροφή: Συμβουλές εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Επιλεκτική Διατροφή και Παιδί – 10 Συμβουλές για Γονείς

logosepikinonia — Thu, 07 Sep 2023 10:59:37 +0000

Επιλεκτική Διατροφή και Παιδί – 10 Συμβουλές για Γονείς

Η επιλεκτική διατροφή είναι σύνηθες φαινόμενο για τα νήπια. Μετά την ταχεία ανάπτυξη της βρεφικής ηλικίας, όταν τα μωρά συνήθως τριπλασιάζουν το βάρος τους, ο ρυθμός ανάπτυξης – και η όρεξη του παιδιού – τείνει να επιβραδύνει.

Τα νήπια, επίσης, αρχίζουν να αναπτύσσουν διατροφικές προτιμήσεις – μια άστατη διαδικασία. Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να βαρεθούν το αγαπημένο τους φαγητό ή ένα φαγητό που σνομπάρει μπορεί ξαφνικά να γίνει αυτό που δεν χορταίνει. Για εβδομάδες, μπορεί να τρώνε 1 ή 2 προτιμώμενες τροφές – και τίποτα άλλο.

Μην απογοητευτείτε, όμως, διότι πρόκειται για μια τυπική συμπεριφορά ενός μικρού παιδιού. Απλώς διαθέστε υγιεινές επιλογές τροφίμων και να ξέρετε ότι, με τον καιρό, η όρεξη και οι διατροφικές συμπεριφορές του παιδιού σας θα εξισορροπηθούν. Εν τω μεταξύ, παρακάτω θα βρείτε μερικές συμβουλές και τρικ που μπορούν να σας βοηθήσουν να ξεπεράσετε το στάδιο της επιλεκτικής διατροφής.

1. Όλη η οικογένεια στο τραπέζι

Καθίστε για φαγητό όλοι μαζί ως οικογένεια όσο πιο συχνά μπορείτε. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να σας αποσπούν την προσοχή τα μέσα ενημέρωσης, όπως η τηλεόραση ή τα κινητά τηλέφωνα την ώρα του γεύματος. Χρησιμοποιήστε αυτόν τον χρόνο για να διαμορφώσετε μια ισορροπημένη διατροφή. Σερβίρετε ένα γεύμα για όλη την οικογένεια και αντισταθείτε στην ιδέα να φτιάξετε κάτι διαφορετικό για το παιδί σας σε περίπτωση που αρνηθεί αυτό που έχετε σερβίρει. Το μόνο που καταφέρνετε είναι να ενθαρρύνετε την επιλεκτική διατροφή. Προσπαθήστε να συμπεριλάβετε τουλάχιστον ένα φαγητό που αρέσει στο παιδί σας σε κάθε γεύμα και συνεχίστε να παρέχετε ένα ισορροπημένο γεύμα, είτε το τρώει είτε όχι.

2. Μάχη με το φαγητό

Εάν το παιδί σας αρνηθεί ένα γεύμα, αποφύγετε τη φασαρία για αυτό. Είναι καλό για τα παιδιά να μάθουν να ακούν το σώμα τους και να χρησιμοποιούν την πείνα ως οδηγό. Αν έφαγαν ένα μεγάλο πρωινό ή μεσημεριανό, για παράδειγμα, μπορεί να μην ενδιαφέρονται να φάνε πολύ την υπόλοιπη ημέρα. Είναι ευθύνη του γονέα να παρέχει φαγητό και η απόφαση του παιδιού να το φάει. Πιέζοντας τα παιδιά να φάνε ή τιμωρώντας τα αν δεν το κάνουν, μπορεί να τα κάνει να αντιπαθήσουν τα τρόφιμα που διαφορετικά μπορεί να τους άρεσαν.

3. Όχι άλλες δωροδοκίες

Όσο δελεαστικό κι αν είναι, προσπαθήστε να μην δωροδοκείτε τα παιδιά σας με λιχουδιές για να φάνε άλλα τρόφιμα. Αυτό μπορεί να κάνει το «βραβείο» να φαίνεται ακόμα πιο συναρπαστικό, ενώ το φαγητό που δεν τους αρέσει και θέλετε να δοκιμάσουν μια δυσάρεστη αγγαρεία. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε νυχτερινές μάχες στο τραπέζι την ώρα του δείπνου.

4. Προσπαθήστε ξανά και ξανά

Μην τα παρατάτε, απλά επειδή ένα παιδί αρνείται να φάει το φαγητό του μια φορά. Συνεχίστε να προσφέρετε νέα τρόφιμα αλλά και αυτά που δεν άρεσαν στο παιδί σας πριν. Μπορεί να χρειαστεί έως και 10 ή περισσότερες φορές η δοκιμή ενός φαγητού προτού το δεχτούν οι γευστικοί κάλυκες ενός μικρού παιδιού. Τα προγραμματισμένα γεύματα και τα περιορισμένα σνακ μπορούν να σας βοηθήσουν να διασφαλίσετε ότι το παιδί σας πεινάει όταν εισάγεται ένα νέο φαγητό.

5. Προσφέρετε ποικιλία

Προσφέρετε μια ποικιλία από υγιεινές τροφές, ειδικά φρούτα και λαχανικά, και συμπεριλάβετε τροφές υψηλότερες σε πρωτεΐνες όπως κρέας και ψάρι (χωρίς κόκαλα) τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα. Βοηθήστε το παιδί σας να εξερευνήσει νέες γεύσεις και υφές στα τρόφιμα. Δοκιμάστε να προσθέσετε διαφορετικά βότανα και μπαχαρικά σε απλά γεύματα για να τα κάνετε πιο νόστιμα. Για να ελαχιστοποιήσετε τη σπατάλη, προσφέρετε νέα τρόφιμα σε μικρές ποσότητες και περιμένετε τουλάχιστον μία ή δύο εβδομάδες πριν ξαναδώσετε το ίδιο φαγητό.

6. Κάντε το φαγητό διασκεδαστικό

Τα νήπια είναι ιδιαίτερα πρόθυμα να δοκιμάσουν φαγητά φτιαγμένα με δημιουργικό τρόπο. Κάντε τα τρόφιμα να φαίνονται ακαταμάχητα, φτιαγμένα με διασκεδαστικά, πολύχρωμα σχήματα που μπορούν να αναγνωρίσουν τα παιδιά. Σε αυτή την ηλικία τείνουν επίσης να απολαμβάνουν οποιοδήποτε φαγητό περιλαμβάνει ένα ντιπ (κάποια σως για παράδειγμα). Τέλος, κόψτε τα στερεά τρόφιμα σε κομμάτια – μπουκίτσες που μπορούν εύκολα να τα φάνε μόνα τους, φροντίζοντας τα κομμάτια να είναι αρκετά μικρά για να αποφύγετε τον κίνδυνο πνιγμού.

7. Συμμετοχή των παιδιών στην οργάνωση

Αξιοποιήστε σωστά το ενδιαφέρον του παιδιού σας για την άσκηση ελέγχου. Αφήστε το παιδί σας να διαλέξει ποια φρούτα και λαχανικά θα ετοιμάσετε για το δείπνο ή τί θα αγοράσετε όταν βγείτε στην αγορά. Διαβάστε μαζί βιβλία μαγειρικής που είναι κατάλληλα και για τα παιδιά και αφήστε το να διαλέξει νέες συνταγές για να δοκιμάσει.

8. Μικροί σεφ

Ορισμένες εργασίες στη μαγειρική είναι ιδανικές για νήπια (με πολλή επίβλεψη, φυσικά). Μερικές από αυτές είναι: κοσκίνισμα, ανακάτεμα, μέτρημα των υλικών, μάζεμα φρέσκων μυρωδικών από τον κήπο ή το περβάζι και «ζωγραφική» σε μαγειρικό λάδι με μια βούρτσα ζαχαροπλαστικής.

9. Διευρύνετε την ποικιλία τροφών

Μόλις γίνει αρεστό ένα φαγητό, δοκιμάστε να παρουσιάσετε άλλα, με παρόμοιο χρώμα, γεύση και υφή, για να διευρύνετε την ποικιλία στο τι θα φάει το παιδί σας. Αν για παράδειγμα του αρέσει η κολοκυθόπιτα, δοκιμάστε πουρέ γλυκοπατάτας και μετά πουρέ καρότου.

10. Νόστιμοι συνδυασμοί

Δοκιμάστε να σερβίρετε άγνωστα φαγητά ή γεύσεις που τείνουν να αντιπαθούν τα παιδιά στην αρχή (ξινή και πικρή), με οικεία φαγητά που προτιμούν (γλυκά και αλμυρά). Ο συνδυασμός μπρόκολου (πικρό) με τριμμένο τυρί (αλμυρό), για παράδειγμα, είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός για τους γευστικούς κάλυκες των μικρών μας φίλων.

Πηγή Άρθρου: healthychildren.org

Το άρθρο Επιλεκτική Διατροφή και Παιδί – 10 Συμβουλές για Γονείς εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Αθηνά Τεστ – Διάγνωση Μαθησιακών Δυσκολιών

logosepikinonia — Wed, 22 Mar 2023 18:08:40 +0000

Στο χώρο μας διενεργείται το Αθηνά Τεστ ολοκληρωμένο από πιστοποιημένο εξεταστή! Χρησιμοποιείται εκτεταμένα για την εκτίμηση της σχολικής ετοιμότητας ως [...]

Το άρθρο Αθηνά Τεστ – Διάγνωση Μαθησιακών Δυσκολιών εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Γιατί τα Παιδιά Πρέπει να Εργάζονται σε Κάθετη Επιφάνεια – Λεπτές Κινητικές Δεξιότητες

logosepikinonia — Sat, 21 Jan 2023 09:42:57 +0000

Τα Οφέλη της Εργασίας σε Κάθετη Επιφάνεια

Η γραφή και η εργασία των παιδιών σε μία κάθετη επιφάνεια, όπως αυτή του σχολικού πίνακα κιμωλίας ή μαρκαδόρου, έχει πολλά οφέλη για την ανάπτυξη των λεπτών κινητικών δεξιοτήτων τους και όχι μόνο.

Οι εργοθεραπευτές ενθαρρύνουν τα παιδιά να εργάζονται σε τέτοιες επιφάνειες όλη την ώρα, και να γιατί!…

1. Σταθερότητα του ώμου και του αγκώνα

Η χρήση μεγαλύτερων κάθετων επιφανειών, όπως είναι οι μαυροπίνακες, οι πίνακες μαρκαδόρων και οι διαδραστικοί πίνακες, επιτρέπει στα παιδιά να κάνουν μεγαλύτερες κινήσεις με τα χέρια τους, οι οποίες ενθαρρύνουν την ενδυνάμωση και την ευελιξία όλων των αρθρώσεων και των μυών των άνω άκρων.

Ακόμη και μόνο από τη βαρύτητα, το χέρι δυναμώνει αρκετά στην προσπάθειά του να συνεχίσει να δημιουργεί κάθετες, οριζόντιες ή διαγώνιες γραμμές.

2. Διμερής Συντονισμός

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να χρησιμοποιήσετε ένα στένσιλ ενώ εργάζεστε σε κάθετη επιφάνεια; Αν ναι, τότε καταλαβαίνετε ότι πρόκειται για μια δύσκολη δεξιότητα!

Για τα παιδιά, η χρήση ενός στένσιλ, ο σχεδιασμός ενός αντικειμένου ή ακόμα και η σταθεροποίηση του χαρτιού για να γράψουν σε μια όρθια επιφάνεια, απαιτεί τη χρήση και των δύο χεριών ταυτόχρονα. Απαιτείται, λοιπόν, ιδιοδεκτικότητα (= πληροφορίες που λαμβάνει ο εγκέφαλός μας από τους μύες και τις αρθρώσεις μας, για να συνειδητοποιήσουμε τη θέση και την κίνηση του σώματος) και δύναμη για να κρατήσει το αντικείμενο που σχεδιάζει.

3. Πέρασμα μέσης γραμμής σώματος

Όταν ένα παιδί γράφει ή ζωγραφίζει κατά μήκος μιας μεγάλης κάθετης επιφάνειας, πρέπει να διασχίσει τη νοητή μέση γραμμή του σώματός του (η κάθετη νοητή γραμμή που χωρίζει το σώμα μας σε δύο ίσα μέρη) με το κυρίαρχο χέρι του, για να φτάσει σε όλα τα κενά σημεία.

Αυτή είναι μια εξαιρετική πρακτική άσκηση για παιδιά που δυσκολεύονται με αυτή τη νοητή μέση γραμμή και την καθιέρωση ενός ισχυρού κυρίαρχου χεριού.

4. Επέκταση Καρπού / Λαβή Μολυβιού

Η γραφή σε κάθετη επιφάνεια τοποθετεί τον καρπό σε μία εκτεταμένη θέση, η οποία ενθαρρύνει τη σταθεροποίηση του χεριού για καλύτερη λαβή και έλεγχο του μολυβιού.

5. Οπτική Προσοχή και Συντονισμός Χεριού-Ματιού

Κατά την εργασία πάνω σε μια κάθετη επιφάνεια, το έργο του παιδιού βρίσκεται σε αρκετά κοντινή απόσταση από τα μάτια του.

Αυτό βοηθά τα παιδιά που δυσκολεύονται να διατηρήσουν την οπτική προσοχή στις δραστηριότητες και μπορεί να βοηθήσει στην ενίσχυση του συντονισμού χεριού-ματιού, καθώς έχουν καλύτερη αντίληψη για αυτό που κάνουν!

6. Αντίληψη του Χώρου

Ένας μεγάλος κατακόρυφος πίνακας, καθιστά ευκολότερο για τα παιδιά να κατανοήσουν τις κατευθύνσεις (πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά) λόγω της συσχέτισης των λέξεων με το ίδιο τους το σώμα και να έχουν μια καλύτερη αντίληψη του χώρου γενικότερα.

7. Αισθητηριακά Ζητήματα

Τα πιο ανήσυχα παιδιά που προτιμούν να δουλεύουν όρθια και να αλλάζουν θέσεις, παρά να κάθονται σε ένα γραφείο, ίσως επωφεληθούν περισσότερο από μια κάθετη επιφάνεια.

8. Ενδυνάμωση του Κορμού και Βελτίωση της Στάσης του Σώματος

Η εργασία σε γονατιστή ή όρθια θέση σε μια κάθετη επιφάνεια δυναμώνει τον κορμό, καθώς σε αντίθεση με το να κάθονται τα παιδιά στην καρέκλα, δεν καμπουριάζουν ούτε ακουμπάνε πίσω. Η μόνη επιλογή τους είναι να δεσμεύσουν τους μύες του κορμού και της πλάτης ώστε να διατηρήσουν μια σωστή όρθια στάση.

Το άρθρο Γιατί τα Παιδιά Πρέπει να Εργάζονται σε Κάθετη Επιφάνεια – Λεπτές Κινητικές Δεξιότητες εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Η Μείωση του Παιχνιδιού και η Αύξηση των Αισθητηριακών Προβλημάτων

logosepikinonia — Mon, 18 Jul 2022 10:20:09 +0000

“Ακόμα θυμάμαι τη μεγαλύτερή μου κόρη στην προσχολική ηλικία. Θυμάμαι ότι ήθελα απεγνωσμένα να εμπλουτίσω τη ζωή της με κάθε τροπο – να της δώσω ένα προβάδισμα πριν καν ξεκινήσει το σχολείο. Την πήγα σε παιδικό σταθμό που είχε πιο ακαδημαϊκό χαρακτήρα – εστίαζε στις δεξιότητες πρώιμης ανάγνωσης, γραφής και μαθηματικών. Στο σπίτι της αγόραζα ειδικά παζλ, της οργάνωνα ραντεβού για παιχνίδι με παιδιά της ηλικίας της, της διάβαζα κάθε βράδυ, την έγραψα σε μαθήματα μουσικής, χορού και την πήγαινα σε όλα τα ενδιαφέροντα μουσεία. Οι φίλες μου κι εγώ κάναμε, ακόμη, και «ενισχυτικά μαθήματα» με τα παιδιά μας για να εξασκηθούμε στη ζωγραφική, τους αριθμούς, τα γράμματα και ναι… ακόμη και για να εξασκηθούμε στο πώς καθόμαστε! Πιστεύαμε ότι αυτό θα τα βοηθούσε να προετοιμαστούν για το νηπιαγωγείο.

Όπως πάρα πολλοί γονείς, έτσι κι εγώ, είχα μια εμμονή: ακαδημαϊκή επιτυχία για το παιδί μου. Μόνο που το έκανα εντελώς λάθος. Ναι, η κόρη μου αργότερα θα υπερείχε από το μέσο όρο με τις ακαδημαϊκές της δεξιότητες, αλλά της έλειπαν σημαντικές δεξιότητες για τη ζωή. Δεξιότητες που θα έπρεπε να υπάρχουν και να καλλιεργούνται κατά την προσχολική ηλικία.

Και αυτό το κατάλαβα όταν η δασκάλα του παιδικού σταθμού ήρθε κοντά μου και μου είπε: «Η κόρη σας τα πάει καλά μαθησιακά. Στην πραγματικότητα, θα έλεγα ότι ξεπερνά τις προσδοκίες σε αυτόν τον τομέα. Αλλά έχει πρόβλημα με τις βασικές κοινωνικές δεξιότητες όπως το να μοιράζεσαι και να περιμένει τη σειρά της». Όχι μόνο αυτό, αλλά η κόρη μου δυσκολευόταν να ελέγξει τα συναισθήματά της, ανέπτυξε άγχος και αισθητηριακά προβλήματα και είχε θέμα με το ατομικό παιχνίδι!

Τότε δεν ήξερα πολλά πράγματα, όμως σίγουρα η κόρη μου δεν ήταν η μόνη που πάλευε με κοινωνικά και αισθητηριακά ζητήματα σε τόσο μικρή ηλικία. Το φαινόμενο αυτό μετατρεπόταν σε μια αυξανόμενη επιδημία.

«Τα παιδιά είναι απλώς διαφορετικά,» άρχισε να λέει η δασκάλα. Όταν της ζήτησα παραπάνω διευκρινίσεις, συμπλήρωσε: «Απογοητεύονται πιο εύκολα. Συχνά κλαίνε με το παραμικρό». Είχε επίσης παρατηρήσει ότι τα παιδιά συχνά πέφτουν από τις καρέκλες τους «τουλάχιστον 3 φορές τη μέρα», είναι λιγότερο προσεκτικά και σκουντουφλάνε το ένα πάνω στο άλλο, ακόμα και στους τοίχους. «Είναι τόσο παράξενο.. αυτά τα προβλήματα δεν ήταν τόσο έντονα παλαιότερα.»

Συνέχισε διαμαρτυρόμενη ότι παρόλο που το σχολείο της θεωρούνταν πολύ προοδευτικό, εξακολουθούσαν να αισθάνονται την πίεση να περιορίσουν το ελεύθερο παιχνίδι περισσότερο από ό,τι θα ήθελε, προκειμένου να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες απαιτήσεις για ακαδημαϊκή ετοιμότητα που αναμένονταν πριν πάνε τα παιδιά στο νηπιαγωγείο.”

Η συμβολή του παιχνιδιού σε εξωτερικούς χώρους

Οι έρευνες επισημαίνουν ότι τα μικρά παιδιά μαθαίνουν καλύτερα μέσα από ουσιαστικές εμπειρίες παιχνιδιού, ωστόσο πολλά νηπιαγωγεία αποκτούν έναν πιο ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Οι νηπιαγωγοί νιώθουν την ανάγκη να πιέζουν ολοένα και περισσότερο τα παιδιά, ακόμη και σε μια τόσο τρυφερή ηλικία, εξαιτίας των διαρκώς αυξανόμενων αναγκών και ρυθμών της εποχής.

Καθώς οι γονείς και οι δάσκαλοι προσπαθούν να παρέχουν πιο οργανωμένες μαθησιακές εμπειρίες στα παιδιά, οι ευκαιρίες για ελεύθερο παιχνίδι – ειδικά σε εξωτερικούς χώρους μειώνονται. Τα παιδιά όμως, για να είναι επιτυχημένα στη ζωή τους, χρειάζεται να αναπτύξουν μέσα από το ενεργό ελεύθερο παιχνίδι θεμελειώδεις κοινωνικές δεξιότητες.

Η μείωση του παιχνιδιού στην προσχολική ηλικία έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των κινητικών, γνωστικών και αισθητηριακών προβλημάτων μεταγενέστερα.

Η προσχολική ηλικία δεν είναι μόνο η βέλτιστη για να μαθαίνουν τα παιδιά μέσα από το παιχνίδι, αλλά και μια κρίσιμη αναπτυξιακή περίοδος. Εάν τα παιδιά δεν έχουν αρκετή φυσική κίνηση και εμπειρίες παιχνιδιού, ξεκινούν την ακαδημαϊκή τους καριέρα με μειονέκτημα. Είναι πιο πιθανό να είναι αδέξια, να δυσκολεύονται να δώσουν προσοχή, να δυσκολεύονται να ελέγξουν τα συναισθήματά τους, να χρησιμοποιούν κακές μεθόδους επίλυσης προβλημάτων και να παρουσιάζουν δυσκολίες στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Βλέπουμε συνεχώς αισθητηριακά, κινητικά και γνωστικά ζητήματα να εμφανίζονται όλο και περισσότερο στη μεταγενέστερη παιδική ηλικία, εν μέρει λόγω ανεπαρκών ευκαιριών κίνησης και παιχνιδιού σε νεαρή ηλικία.

Τα παιδιά χρειάζονται απλώς τον χρόνο, τον χώρο και την άδεια για να γίνουν παιδιά. Αυτό είναι κάτι που δεν κοστίζει πολλά χρήματα, ούτε χρειάζεται πολλή σκέψη.

Ας αφήσουμε τις μαθησιακές εμπειρίες που απευθύνονται σε ενήλικες για αργότερα. Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας πρέπει να παίζουν!

Το άρθρο Η Μείωση του Παιχνιδιού και η Αύξηση των Αισθητηριακών Προβλημάτων εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Οδηγίες για γονείς με παιδιά με κώφωση & βαρηκοΐα

gyuser — Fri, 04 Jun 2021 08:13:31 +0000

Με τους όρους κώφωση – βαρηκοΐα αναφερόμαστε σε ένα φάσμα ακουστικών ικανοτήτων, από τη μερική έως την τέλεια απώλεια της ακοής. Ο βαθμός και το είδος της απώλειας καθορίζονται βάσει παραγόντων, όπως η ηλικία εμφάνισής της, μετρήσεις της έντασης (decibel) & των συχνοτήτων (Hz) που αφορούν την πρόσληψη του ακουστικού σήματος, και το σημείο της ακουστικής βλάβης (εξωτερικό, μέσο, εσωτερικό αυτί ή ακουστικό νεύρο).

Η ικανότητα να εντοπίζουμε ήχους και να τους προσδίδουμε νόημα είναι πρωταρχικής σημασίας, καθώς αποτελεί τη βάση για την ανάπτυξη της προφορικής ομιλίας, της γλώσσας και της επικοινωνίας. Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα ακουστικά ερεθίσματα από το περιβάλλον γύρω τους: π.χ. τις φωνές των οικείων τους προσώπων, ή το άκουσμα μουσικής, τραγουδιών & ιστοριών. Σταδιακά, μέσα από ποικίλες τέτοιες εμπειρίες, αποκτούν τη γνώση να αναγνωρίζουν τους ήχους και να κατανοούν τον προφορικό λόγο. Οι ικανότητες αυτές αποκτούν περαιτέρω σπουδαιότητα στα πλαίσια της κοινωνικής συμμετοχής και ανάπτυξης του παιδιού, αλλά και του περιβάλλοντος μάθησης στο σχολείο.

Συνεπώς, τα παιδιά που παρουσιάζουν κάποια μείωση της ακουστικής ικανότητας είναι σαφές ότι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση ως προς την ανάπτυξη των δεξιοτήτων που μόλις περιγράψαμε. Ανάλογα με το είδος και τον βαθμό της ακουστικής δυσκολίας, οι ακουστικές πληροφορίες μπορεί να προσλαμβάνονται ‘παραποιημένες’ ή να είναι ελάχιστα ή και καθόλου ευδιάκριτες. Έτσι επηρεάζεται η ικανότητα του παιδιού να εντοπίζει συγκεκριμένους γλωσσικούς ήχους, άρα και να τους χρησιμοποιεί στην ομιλία του. Για παράδειγμα, ο ήχος /s/ μπορεί να μην γίνεται αντιληπτός όταν υπάρχει απώλεια των μεσαίων και υψηλών συχνοτήτων ακοής στις οποίες εντάσσεται. Παρά τη σημαντική ενίσχυση της ακοής με τη χρήση τεχνολογικών βοηθημάτων (π.χ. ψηφιακά ακουστικά), ενδέχεται και μετά τη χρήση τους να επιμένουν οι δυσκολίες διαφοροποίησης ορισμένων γλωσσικών ήχων, καθώς αυτά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν πλήρως τον ανθρώπινο μηχανισμό ακοής.

Παράλληλα με το όποιο πρόγραμμα λογοθεραπευτικής αγωγής παρακολουθεί ένα παιδί για την αντιμετώπιση των γλωσσικών δυσκολιών που σχετίζονται με την ακουστική πρόσληψη, ο ρόλος και η συμμετοχή των γονιών είναι επίσης σημαντικά. Μέσα από καθημερινές δραστηριότητες & παιχνίδι και έχοντας υπ’ όψη σας απλές τεχνικές μπορείτε να δώσετε στα παιδιά σας τις ευκαιρίες να αναπτύξουν ή να βελτιώσουν τις ακουστικές δεξιότητες που αποτελούν τη βάση για τη γλωσσική ανάπτυξη. Ιδιαίτερα η ακουστική διάκριση (το παιδί καλείται να αποφασίσει εάν δύο ήχοι είναι ίδιοι ή διαφορετικοί) είναι το πρώτο βήμα για την κατάκτηση της ικανότητας να διαφοροποιεί ένα γλωσσικό ήχο (φώνημα) από κάποιον άλλο και της ανάπτυξης του φωνολογικού συστήματος. Τέτοιες δραστηριότητες είναι εξίσου βοηθητικές και για τη βελτίωση της συγκέντρωσης και της μνήμης.

Ακολούθως δίνονται γενικές οδηγίες και αναφέρονται παραδείγματα απλών δραστηριοτήτων για την πρόσληψη, διάκριση & λεκτική κατανόηση των ακουστικών ερεθισμάτων:

Γενικές οδηγίες:

Δημιουργήστε ένα οικογενειακό περιβάλλον με λιγότερους θορύβους οι οποίοι δυσκολεύουν το παιδί να παρακολουθήσει και να κατανοήσει τον προφορικό λόγο των συνομιλητών του.
Βεβαιωθείτε ότι το παιδί μπορεί να δει το πρόσωπό σας όταν μιλάτε ακόμα και όταν διαβάζετε μία ιστορία.
Όταν μιλάτε στο παιδί, χρησιμοποιήστε αργό ρυθμό ομιλίας, απλές χειρονομίες και μεγάλες κινήσεις των χειλιών, για την ενίσχυση της κατανόησης. Αυτές είναι τεχνικές πολύ ωφέλιμες και κατά το στάδιο εξοικείωσης των παιδιών με τη χρήση ακουστικών.

Παραδείγματα ειδικών δραστηριοτήτων:

Ζητήστε από το παιδί να μιμηθεί έναν ήχο μετά από εσάς.
Κάνετε μαζί/ή ζητήστε του να βρει ήχους μιας ιστορίας που διαβάζετε, π.χ. φωνές ζώων ή ‘ο λύκος χτυπά την πόρτα’.
Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας παρακολουθεί καθώς παράγετε ήχους ίδιους ή διαφορετικούς: χτυπάτε ένα αντικείμενο δυο φορές ή δύο διαφορετικά αντικείμενα (π.χ. τύμπανο, τουβλάκι) / κουνάτε δύο μικρά δοχεία με διαφορετικό περιεχόμενο (κέρματα, συνδετήρες, κλειδιά). Ενθαρρύνετε το παιδί να σας μιμηθεί. Εστιάστε την προσοχή του στο αν οι δύο ήχοι είναι ίδιοι ή διαφορετικοί. Βαθμιαία μπορείτε να αυξήσετε τον αριθμό των ερεθισμάτων ή να συμπεριλάβετε ήχους που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους.
Τραβήξτε την προσοχή του σε ήχους μέσα στο σπίτι και ζητήστε να εντοπίσει την πηγή τους, π.χ.. να απαντήσει στο τηλέφωνο όταν χτυπάει. Αν συγχέει τους ήχους, δείξτε του από πού προέρχονται.
Χωρίς το παιδί να σας βλέπει, παράγετε δύο ή περισσότερους διαφορετικούς ήχους στη σειρά (π.χ. σφυρίχτρα, τύμπανο, τρίγωνο) και ζητήστε από το παιδί να τους επαναλάβει με την ίδια σειρά.

Για τις δραστηριότητες αυτές, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αντικείμενα που ήδη υπάρχουν στο σπίτι (π.χ. κουζινικά, μπουκάλι με άμμο/ ρύζι, βιβλία, κόψιμο με ψαλίδι, ηλεκτρική σκούπα, κουδούνι, ξυπνητήρι, κασετόφωνο, παιχνίδια, μουσικά όργανα). Επίσης, επιδιώκετε να σχεδιάζετε τις δραστηριότητες ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του παιδιού.

Αξίζει να σημειώσουμε ωστόσο ότι, ανεξάρτητα από το είδος ή την ποιότητα των υλικών που θα χρησιμοποιήσετε, αυτό που προέχει είναι η διάθεση για σωστή επικοινωνία, καθώς και οι ευκαιρίες που παρέχονται σε ένα παιδί με ακουστικές δυσκολίες για να μεγαλώσει μέσα σε ένα πλούσιο από ερεθίσματα περιβάλλον, το οποίο και θα του επιτρέψει να αναπτύξει σωστά τις ακουστικές δεξιότητες και το γλωσσικό δυναμικό του.

Το άρθρο Οδηγίες για γονείς με παιδιά με κώφωση & βαρηκοΐα εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.