Συμβουλευτική Αρχεία - Λόγος & Επικοινωνία

6 Τύποι Παιδιών με Επιλεκτική Διατροφή – Πώς να τα Πείσετε να Φάνε

logosepikinonia — Sat, 14 Oct 2023 10:23:29 +0000

6 Τύποι Παιδιών με Επιλεκτική Διατροφή – Πώς να τα Πείσετε να Φάνε

Τα παιδιά αποφεύγουν το φαγητό τους για πολλούς λόγους. Για να τερματίσετε τις μάχες στο τραπέζι, θα πρέπει να ξέρετε με τί τύπο παιδιού έχετε να κάνετε.

Σίγουρα θα έχετε ακούσει κάποιο παράπονο και από άλλους γονείς με παιδιά στην προσχολική ηλικία, για το θέμα της επιλεκτικής διατροφής. Σε ηλικίες μεταξύ 2 και 5 ετών είναι λογικό να προκύπτουν τέτοιες συμπεριφορές – να πεισμώνουν και να αρνούνται να φάνε υγιεινές τροφές – αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα τα επιλεκτικά παιδιά αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα.

Ακολουθούν έξι από τους πιο συνηθισμένους «τύπους» παιδιών, καθώς και συμβουλές για το πώς να αντιμετωπίσετε την επιλεκτική διατροφή, για μια πορεία προς πιο χαρούμενα γεύματα.

Τύπος #1

Ήσουν ο λιγάκι αυτάρεσκος γονιός που ψιλο-καυχιόταν για το πόσο καλά έτρωγε το μωρό του. Ξαφνικά, όμως, στην ηλικία των 2 ετών, έχασε κάθε ενδιαφέρον για τα φαγητά στο παρελθόν ήταν αγαπημένα του και οι ώρες των γευμάτων έγιναν αγώνες εξουσίας. Ήταν μάταιη όλη αυτή η εκπαίδευση του ουρανίσκου;

Τι συμβαίνει: Μελέτες δείχνουν ότι όσο περισσότερες γεύσεις δοκιμάζουν τα μωρά, τόσο πιο πιθανό είναι να απολαμβάνουν μεγάλη ποικιλία φαγητών όταν μεγαλώσουν — αλλά αυτό ισχύει για διψήφιο αριθμό και όχι μόνο. Μέχρι να γίνουν 18 μηνών, θα πρέπει να περιμένετε το αναπάντεχο. Ένας λόγος είναι ότι οι προτιμήσεις των παιδιών ποικίλλουν επειδή ο ρυθμός ανάπτυξής τους επιβραδύνεται δραματικά. Το παιδί σας μπορεί σε ένα γεύμα να φάει πολύ και πολύ λίγο σε ένα άλλο, και αυτό είναι φυσιολογικό.

Σε αυτή την ηλικία, ένα παιδί μαθαίνει ότι έχει αρκετό έλεγχο στη συμπεριφορά των γονιών του και αυτό μπορεί να είναι διασκεδαστικό! Το να αρνηθούν να φάνε είναι ένας τρόπος για να ασκήσουν τη δύναμή τους.

Τι να κάνετε για αυτό: Όταν το παιδί σας απορρίψει κάποιο φαγητό που λάτρευε την προηγούμενη μέρα, θα μπείτε ίσως στον πειρασμό να τα διαγράψετε ως επιλογή για το δείπνο. Μην το κάνετε! Μπορεί να τους επιστρέψει η όρεξη για το συγκεκριμένο φαγητό την επόμενη εβδομάδα, ή μήνα (ή και χρόνο), αλλά μόνο αν τα κρατήσετε το στις επιλογές σας. Το κλειδί για να ανατρέψετε τα πισωγυρίσματα είναι να διατηρήσετε τα πράγματα χαλαρά. Αυτό σημαίνει να μην πιέζετε το παιδί σας να φάει ένα κομματάκι, αλλά να σερβίρετε το φαγητό με νέους τρόπους.

Τύπος #2

Το 2χρονο παιδί σας τρώει μόνο απλές τροφές όπως ψωμί και βούτυρο, μπισκότα και δημητριακά με γάλα. Μια στο τόσο, μπορεί να το πείσετε να φάει δυο μπουκιές ομελέτα, αλλά η διαδικασία είναι εξαντλητική.

Τι συμβαίνει: Πολλά νήπια έχουν μια φυσική απέχθεια για τις τροφές με έντονη γεύση και αυτό είναι στην πραγματικότητα ένα εξελικτικό πλεονέκτημα. Όταν οι πρόγονοί μας ήταν σε μια ηλικία που μπορούσαν να περιπλανηθούν μακριά από τους γονείς τους, θα ήταν καταστροφικό αν δοκίμαζαν κάθε φυλλαράκι του τοπίου. Έτσι, τα παιδιά γίνονται πιο επιλεκτικά καθώς αρχίζουν να περπατάνε, ειδικά όταν πρόκειται για τολμηρές, πικρές γεύσεις (λαχανικά, για εσάς μιλάμε). Όταν τα παιδιά, λοιπόν, αρχίζουν να γίνονται επιλεκτικά, είναι εύκολο για τους γονείς να προσφέρουν κυρίως απλό, ήπιο φαγητό. Ωστόσο, εάν ανταποκρίνεστε σε αυτές τις προτιμήσεις, τα παιδιά είναι λιγότερο πιθανό να επεκταθούν πέρα από αυτό το περιορισμένο φάσμα γεύσεων.

Τι να κάνετε γι ‘αυτό: Αντί να μένετε με τις εγγυημένες νίκες κάθε μέρα, προσπαθήστε να εκπαιδεύετε σιγά σιγά τους γευστικούς κάλυκες του παιδιού σας ώστε να απολαμβάνουν πιο περίπλοκες γεύσεις. Αν στο παιδί σας αρέσουν τα ζυμαρικά με βούτυρο, προσφέρετέ τα με ελαιόλαδο. Μόλις γίνει αποδεκτό, προσθέστε λίγη παρμεζάνα. Δεν χρειάζεται να ανακοινώσετε αυτές τις αλλαγές. Αλλά αν το παιδί σας ρωτήσει, δεν πρέπει να λέτε ψέματα. Τα παιδιά μαθαίνουν με μίμηση και επίσης καθησυχάζονται όταν οι γονείς τους απολαμβάνουν προφανώς το ίδιο φαγητό.

Φυσικά, δεν θα δοκιμάσουν όλα τα παιδιά μια νέα γεύση ανεξάρτητα από το πώς την προετοιμάζετε, επομένως αφήστε τα να νιώσουν άνετα μυρίζοντας, αγγίζοντας και γλείφοντας πρώτα τις τροφές. Να σημειωθεί πως η συμμετοχή του παιδιού σας στην προετοιμασία γευμάτων βοηθάει αρκετά, καθώς αποτελεί έναν άλλο διασκεδαστικό τρόπο για να τα εξερευνήσετε.

Τύπος #3

Το 3χρονο παιδί σας προτιμά να πίνει παρά να τρώει. Στην αρχή, νομίζεις ότι είναι απλά μια φάση, αλλά, τουλάχιστον πίνουν γάλα! Όμως δεν ενδιαφέρονται πολύ για στερεές τροφές την ώρα του φαγητού.

Τι συμβαίνει: Αυτό είναι ένα κοινό πρόβλημα, επειδή τα μικρά παιδιά έχουν μία προτεραιότητα: να παίζουν! Είναι πολύ πιο γρήγορο να πιουν γάλα ή χυμό, παρά να καθίσουν και να φάνε στο τραπέζι. Εφόσον οι γονείς θεωρούν ότι το γάλα είναι θρεπτικό, δεν διστάζουν να το σερβίρουν άφθονο. Στη συνέχεια, ξαφνικά, το παιδί αποκτά τη συνήθεια να πίνει γάλα όλη μέρα. Ενώ το γάλα είναι μια υγιεινή επιλογή ροφήματος, μπορεί να χορτάσει το παιδί σας, πράγμα που σημαίνει ότι είναι λιγότερο πιθανό να ακολουθήσει μια ευρεία και ποικίλη διατροφή. Μερικά παιδιά που προτιμούν τα υγρά ίσως έχουν κινητικές καθυστερήσεις που δυσκολεύουν το δάγκωμα ή το μάσημα, οπότε μια καλή ιδέα θα ήταν να συμβουλευτείτε και τον παιδίατρό σας.

Τι να κάνετε για αυτό: Μόλις αποκλειστούν κινησιακά ζητήματα, ξανασκεφτείτε τη συχνότητα των ροφημάτων. Δώστε στο παιδί σας ένα μικρό φλιτζάνι γάλα μόνο την ώρα του φαγητού. Αν πιουν πρώτα όλο το γάλα, την επόμενη φορά δώστε τους λίγο νερό με το γεύμα και μετά το γάλα αφού φάνε. Μεταξύ των γευμάτων, το νερό είναι ο καλύτερος φίλος σας.

Και επειδή η προτίμηση του παιδιού σας για ροφήματα πιθανώς σημαίνει ότι θέλει να σηκωθεί από το τραπέζι, μπορεί επίσης να φανεί χρήσιμο να ρυθμίσετε ένα χρονόμετρο για 7 έως 10 λεπτά και να του ζητήσετε να καθίσει με την οικογένεια αυτό το χρονικό διάστημα. Μετά μπορούν να πάνε να παίξουν, είτε έχουν φάει είτε όχι, ακόμα κι αν δεν έχετε τελειώσει όλοι. Μπορείτε να προσθέσετε, σταδιακά, περισσότερα λεπτά στην ώρα του γεύματος.

Τύπος #4

Το 2χρονο παιδί σας έχει μεγάλη ευαισθησία στις υφές. Πιστεύουν ότι τα καρότα είναι πολύ σκληρά, το γιαούρτι είναι πολύ γλοιώδες και τα αγγούρια είναι πολύ λεία. Φαίνεται ότι κάθε γεύμα είναι ένας αγώνας για να βρουν τροφές που θα ανέχονται.

Τι συμβαίνει: Η ταλαιπωρία με τις υφές είναι ένα τυπικό πρόβλημα για καλό λόγο: Τα μικρά παιδιά έχουν μεγάλο εύρος όσον αφορά στη μασητική τους ικανότητα. Τα δόντια, οι γνάθοι και οι γύρω μύες τους εξακολουθούν να αναπτύσσονται και μπορεί να μην αισθάνονται ότι έχουν τον έλεγχο όταν κάποια τρόφιμα βρίσκονται στο στόμα τους. Έτσι τα απορρίπτουν.

Τι να κάνετε γι ‘αυτό: Σιγουρευτείτε ότι κάθονται σωστά. Δώστε στο παιδί σας ένα σκαμνί για να ακουμπάει τα πόδια του όταν κάθεται στο τραπέζι, αντί να το αφήνετε να κρέμεται.

Πειραματιστείτε με διαφορετικές υφές. Αντί να σερβίρετε ωμά λαχανικά, δοκιμάστε να τα βράσετε, να τα κάνετε πουρέ ή να τα ζεματίσετε ώστε να πετύχετε μία ενδιάμεση στη σκληρότητα υφή. Ρίξτε τα σε βραστό νερό για λίγα λεπτά και μετά μεταφέρετέ τα σε ένα μπολ με παγωμένο νερό. Στη συνέχεια, κόψτε τα σε πολύ μικρούς κύβους και ξεκινήστε ζητώντας από το παιδί σας να βάλει μια μπουκιά στους γομφίους του. Τα παιδιά αισθάνονται μια ασφάλεια αν μπορούν να αισθανθούν το φαγητό κόντρα στα δόντια τους, και η γεύση δεν θα είναι τόσο έντονη όσο είναι στη γλώσσα τους, όπου βρίσκονται όλοι οι γευστικοί κάλυκες.

Με το κρέας, εάν έχει δυσάρεστη υφή για το παιδί σας, χρησιμοποιήστε χύτρα ταχύτητας, ώστε τα κρέατα να λιώνουν στο στόμα τους. Συνοδέψτε το και με σάλτσα στο πλάι για να μπορεί να βουτάει.

Τύπος #5

Το 4χρονο παιδί σας τρώει συνολικά πέντε πράγματα. Όταν καταφέρνετε να τα πείσετε να δοκιμάσουν κάτι νέο, πάντα αρνούνται πεισματικά—κάτι που είναι δυσάρεστο και για τους δύο. Τα κάνει λιγότερο πρόθυμα να δοκιμάσουν νέες τροφές και εσάς λιγότερο πιθανό να τα σερβίρετε.

Τι συμβαίνει: Για πολλά παιδιά, αυτή η αντίδραση μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι η ώρα του φαγητού έχει γίνει πολύ αγχωτική διαδικασία. Το παιδί σας μπορεί να έχει μια δραματική αντίδραση στις προσπάθειες να το «πείσετε» να φάει. Εάν είχε δυσάρεστες εμπειρίες που σχετίζονται με το φαγητό, όπως σοβαρή παλινδρόμηση, δυσκοιλιότητα, τρομακτικό επεισόδιο πνιγμού ή καταναγκαστική σίτιση, αυτό μπορεί επίσης να είναι ένας παράγοντας.

Ωστόσο, αν αυτή η έντονη αντίδραση είναι συνεχής και συχνή, υπάρχει μια περίπτωση να οφείλεται σε στοματοκινητικά ή αισθητηριακά προβλήματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, καλό είναι να απευθυνθείτε στον παιδίατρό σας και ύστερα σε κάποιον ειδικό, όπως έναν εργοθεραπευτή.

Τι να κάνετε για αυτό: Αφού έχετε αποκλείσει ιατρικά αίτια, δοκιμάστε να εμπλέξετε το παιδί σας με το φαγητό στο τραπέζι χωρίς καμία πίεση. Μία πολύ έξυπνη ιδέα θα ήταν αντί να βάλετε μπροστά του το πιάτο με το φαγητό, να του ζητήστε να σερβίρει κάθε μέλος της οικογένειας. Με αυτόν τον τρόπο, εκτίθεται στο φαγητό μέσω των ματιών, των αυτιών και της μύτης του πριν το δοκιμάσει. Η πρόσθετη αισθητηριακή έκθεση μπορεί να κεντρίσει την περιέργειά του και να κάνει το γεύμα διασκεδαστικό.

Τύπος #6

Το νήπιό σας αρέσκεται σε μια ποικιλία γεύσεων (ουφ!), αλλά είναι εξαιρετικά επιλεκτικό στο πώς παρουσιάζεται το φαγητό του. Θα φάνε μόνο αν κάθε συστατικό είναι σε ένα ξεχωριστό μικρό σωρό στο πιάτο τους χωρίς να αγγίζει το ένα το άλλο ούτε χιλιοστό.

Τι συμβαίνει: Όταν το παιδί σας προτιμά πιάτα δομημένα με τέτοιο τρόπο, επιμένει, δηλαδή, στον τρόπο με τον οποίο κόβεται ένα φαγητό ή δεν θέλει να αγγίζουν τα τρόφιμα μεταξύ τους, είναι συνήθως ένα θέμα ελέγχου.

Τι να κάνετε γι ‘αυτό: Είναι αποδεκτό να σερβίρουμε στο παιδί το φαγητό με το τρόπο που το ευχαριστεί αλλά είναι καλό να το βοηθάμε να διευρύνει τις επιλογές του. Εξηγείστε στο παιδί ότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να απολαμβάνουμε το φαγητό μας και ζητείστε του να ξεδιπλώσει τη φαντασία του και να αυτοσχεδιάσει με την εμφάνιση του φαγητού του. Μην επιμένετε να το φάνε, αλλά θα πρέπει και πάλι να το βλέπουν στο πιάτο τους για να συνηθίσουν. Αν στεναχωρηθούν, προσπαθήστε να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας. Μερικές φορές το να μην μιλάτε για το φαγητό στο τραπέζι, αλλά να συζητάτε για άλλα ενδιαφέροντα θέματα, εξασφαλίζετε χαρούμενα γεύματα.

Η ώρα του φαγητού είναι ώρα επικοινωνίας και σύνδεσης μεταξύ των μελών της οικογένειας, επιδιώξτε να είναι μια απολαυστική διαδικασία με πολύτιμες αναμνήσεις για όλους!

Πηγή Άρθρου: 6 Types of Picky Eaters—And How to Get Them to Eat, by Stephanie Wood , Parents

Το άρθρο 6 Τύποι Παιδιών με Επιλεκτική Διατροφή – Πώς να τα Πείσετε να Φάνε εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

“Το παιδί μου δεν τρώει σχεδόν τίποτα…!” – Επιλεκτική Διατροφή: Συμβουλές

logosepikinonia — Wed, 04 Oct 2023 11:33:53 +0000

“Το παιδί μου δεν τρώει σχεδόν τίποτα, είναι επιλεκτικό…”

Αμέτρητες είναι οι φορές που έχουμε ακούσει την παραπάνω φράση σε συζητήσεις μεταξύ γονέων, αν δεν την έχουμε ήδη πει εμείς οι ίδιοι, και πράγματι, η επιλεκτική διατροφή είναι σύνηθες φαινόμενο στα νήπια.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό, καθώς αποτελεί κομμάτι της προσπάθειάς τους να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους. Κάποια παιδιά, μάλιστα, είναι πιο επιλεκτικά από άλλα και αρνούνται πεισματικά να φάνε τα πάντα εκτός από πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει από την πλευρά των γονέων;

Ένα νέο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Journal of Pediatrics δίνει κάποιες πληροφορίες σχετικά με την επιλεκτική διατροφή – και πώς μπορούμε να την αποτρέψουμε.

Η επιλεκτική διατροφή ξεκινά νωρίς — και παραμένει

Σε ηλικίες 4 έως 9 ετών διαπιστώθηκε ότι τα επιλεκτικά παιδιά τείνουν να παραμένουν έτσι. Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς πρέπει να ξεκινήσουν από νωρίς για να αποτρέψουν την επιλεκτικότητα, κατά προτίμηση πριν το παιδί κλείσει τα 2.

Προσφέρετε λοιπόν πολλές διαφορετικές τροφές, συμπεριλαμβανομένων πολλών διαφορετικών φρούτων και λαχανικών. Μην μαγειρεύετε ξεχωριστό παιδικό γεύμα. Αφήστε το παιδί σας να τρώει ό,τι τρώτε (εαν δεν υπάρχει κίνδυνος πνιγμού!).

Παίζει ρόλο η ιδιοσυγκρασία

Μερικές φορές η επιλεκτική διατροφή είναι μέρος ενός μεγαλύτερου προβλήματος. Τα παιδιά που δυσκολεύονται με τον έλεγχο των συναισθημάτων τους τείνουν να είναι πολύ επιλεκτικά με την διατροφή τους.

Εάν το παιδί σας δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του, μαζί με επιλεκτική διατροφή, μιλήστε με κάποιον παιδοψυχολόγο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ψυχική υγεία είναι εξίσου σημαντική με την σωματική υγεία και οποιοδήποτε θέμα καλό είναι να το αντιμετωπίζουμε έγκαιρα.

Τα επιλεκτικά παιδιά συνήθως δεν είναι λιποβαρή. Τείνουν να είναι πιο αδύνατα από τους λιγότερο επιλεκτικούς συνομηλίκους τους, αλλά όχι σε προβληματικό βαθμό. Εάν ο παιδίατρός σας δεν ανησυχεί για το βάρος του, μπορείτε να είστε ήσυχοι όσον αφορά την υγεία του.

Πόσο απαιτητικοί είναι οι γονείς;

Όταν οι γονείς είναι πολύ αυστηροί σχετικά με τις τροφές που τρώει (ή δεν τρώει!) το παιδί ή είναι απαιτητικοί, τότε υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι επιλεκτικό. Η απαίτηση ένα παιδί να τρώει όλο του το φαί ενώ μπορεί να έχει πολλές θερμίδες ή να τρώει μόνο υγιεινές τροφές, ίσως κάνει τα πράγματα χειρότερα, όσο καλές και να είναι η προθέσεις μας.

Η θετική ενέργεια κάνει τη διαφορά

Μεγάλο μέρος της επιλεκτικής διατροφής μπορεί να σχετίζεται με αρνητικές σκέψεις και αναμνήσεις σχετικά με ορισμένες τροφές ή με το φαγητό γενικότερα. Όσο περισσότερο αισιόδοξοι και θετικοί είστε στο φαγητό, τόσο πιο πιθανό είναι και το παιδί σας να κρατά την ίδια στάση. Πώς όμως θα το κάνετε αυτό;

Φάτε όλοι μαζί, οικογενειακά- και απολαύστε ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια τους

Με το να γευματίζει όλη η οικογένεια, έστω μία φορά την ημέρα, δίνεται έμφαση στην κοινωνική πτυχή του φαγητού, παρά στο ίδιο το φαγητό, το οποίο μπορεί να φανεί χρήσιμο στην επιλεκτική διατροφή. Ιδιαίτερα χρήσιμο, αν αυτή η κοινωνική πτυχή είναι ευχάριστη, οπότε αφήστε στην άκρη τα κινητά και χρησιμοποιήστε τις ώρες των γευμάτων ως χρόνο για συζήτηση και σύνδεση, για να πείτε αστείες ιστορίες ή πώς ήταν η μέρα στο σχολείο… για να απολαύσετε τον χρόνο μαζί!

Μην πιέζετε το παιδί να φάει

Ενθαρρύνετε το παιδί σας να δοκιμάσει νέα φαγητά, αλλά μην τσακωθείτε γι ‘αυτό. Και μην το αναγκάζετε να τελειώνει όλο το πιάτο του. Ωστόσο, εννοείται πως δεν θα πρέπει να αφήνετε το παιδί σας να τσιμπολογά όλη την ημέρα λιχουδιές (ή να χορτάσει με γάλα ή χυμό). Εάν είναι δυνατόν, θα πρέπει πριν από ένα γεύμα να είναι αρκετά πεινασμένο ώστε να θέλει να φάει.

Βάλτε το παιδί σας να συμμετέχει στην προετοιμασία γευμάτων

Δείτε τις συνταγές μαζί. Να είστε πρόθυμοι να δοκιμάσετε νέα και διαφορετικά πράγματα. Πάρτε το παιδί μαζί σας για ψώνια, ζητήστε να συμμετέχει στη μαγειρική ή στην προετοιμασία των υλικών που θα χρειαστείτε και να είστε υπομονετικοί.

Πηγή Άρθρου: Study gives insight – and advice – on picky eating in children , Claire McCarthy MD

Το άρθρο “Το παιδί μου δεν τρώει σχεδόν τίποτα…!” – Επιλεκτική Διατροφή: Συμβουλές εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Επιλεκτική Διατροφή και Παιδί – 10 Συμβουλές για Γονείς

logosepikinonia — Thu, 07 Sep 2023 10:59:37 +0000

Επιλεκτική Διατροφή και Παιδί – 10 Συμβουλές για Γονείς

Η επιλεκτική διατροφή είναι σύνηθες φαινόμενο για τα νήπια. Μετά την ταχεία ανάπτυξη της βρεφικής ηλικίας, όταν τα μωρά συνήθως τριπλασιάζουν το βάρος τους, ο ρυθμός ανάπτυξης – και η όρεξη του παιδιού – τείνει να επιβραδύνει.

Τα νήπια, επίσης, αρχίζουν να αναπτύσσουν διατροφικές προτιμήσεις – μια άστατη διαδικασία. Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να βαρεθούν το αγαπημένο τους φαγητό ή ένα φαγητό που σνομπάρει μπορεί ξαφνικά να γίνει αυτό που δεν χορταίνει. Για εβδομάδες, μπορεί να τρώνε 1 ή 2 προτιμώμενες τροφές – και τίποτα άλλο.

Μην απογοητευτείτε, όμως, διότι πρόκειται για μια τυπική συμπεριφορά ενός μικρού παιδιού. Απλώς διαθέστε υγιεινές επιλογές τροφίμων και να ξέρετε ότι, με τον καιρό, η όρεξη και οι διατροφικές συμπεριφορές του παιδιού σας θα εξισορροπηθούν. Εν τω μεταξύ, παρακάτω θα βρείτε μερικές συμβουλές και τρικ που μπορούν να σας βοηθήσουν να ξεπεράσετε το στάδιο της επιλεκτικής διατροφής.

1. Όλη η οικογένεια στο τραπέζι

Καθίστε για φαγητό όλοι μαζί ως οικογένεια όσο πιο συχνά μπορείτε. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να σας αποσπούν την προσοχή τα μέσα ενημέρωσης, όπως η τηλεόραση ή τα κινητά τηλέφωνα την ώρα του γεύματος. Χρησιμοποιήστε αυτόν τον χρόνο για να διαμορφώσετε μια ισορροπημένη διατροφή. Σερβίρετε ένα γεύμα για όλη την οικογένεια και αντισταθείτε στην ιδέα να φτιάξετε κάτι διαφορετικό για το παιδί σας σε περίπτωση που αρνηθεί αυτό που έχετε σερβίρει. Το μόνο που καταφέρνετε είναι να ενθαρρύνετε την επιλεκτική διατροφή. Προσπαθήστε να συμπεριλάβετε τουλάχιστον ένα φαγητό που αρέσει στο παιδί σας σε κάθε γεύμα και συνεχίστε να παρέχετε ένα ισορροπημένο γεύμα, είτε το τρώει είτε όχι.

2. Μάχη με το φαγητό

Εάν το παιδί σας αρνηθεί ένα γεύμα, αποφύγετε τη φασαρία για αυτό. Είναι καλό για τα παιδιά να μάθουν να ακούν το σώμα τους και να χρησιμοποιούν την πείνα ως οδηγό. Αν έφαγαν ένα μεγάλο πρωινό ή μεσημεριανό, για παράδειγμα, μπορεί να μην ενδιαφέρονται να φάνε πολύ την υπόλοιπη ημέρα. Είναι ευθύνη του γονέα να παρέχει φαγητό και η απόφαση του παιδιού να το φάει. Πιέζοντας τα παιδιά να φάνε ή τιμωρώντας τα αν δεν το κάνουν, μπορεί να τα κάνει να αντιπαθήσουν τα τρόφιμα που διαφορετικά μπορεί να τους άρεσαν.

3. Όχι άλλες δωροδοκίες

Όσο δελεαστικό κι αν είναι, προσπαθήστε να μην δωροδοκείτε τα παιδιά σας με λιχουδιές για να φάνε άλλα τρόφιμα. Αυτό μπορεί να κάνει το «βραβείο» να φαίνεται ακόμα πιο συναρπαστικό, ενώ το φαγητό που δεν τους αρέσει και θέλετε να δοκιμάσουν μια δυσάρεστη αγγαρεία. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε νυχτερινές μάχες στο τραπέζι την ώρα του δείπνου.

4. Προσπαθήστε ξανά και ξανά

Μην τα παρατάτε, απλά επειδή ένα παιδί αρνείται να φάει το φαγητό του μια φορά. Συνεχίστε να προσφέρετε νέα τρόφιμα αλλά και αυτά που δεν άρεσαν στο παιδί σας πριν. Μπορεί να χρειαστεί έως και 10 ή περισσότερες φορές η δοκιμή ενός φαγητού προτού το δεχτούν οι γευστικοί κάλυκες ενός μικρού παιδιού. Τα προγραμματισμένα γεύματα και τα περιορισμένα σνακ μπορούν να σας βοηθήσουν να διασφαλίσετε ότι το παιδί σας πεινάει όταν εισάγεται ένα νέο φαγητό.

5. Προσφέρετε ποικιλία

Προσφέρετε μια ποικιλία από υγιεινές τροφές, ειδικά φρούτα και λαχανικά, και συμπεριλάβετε τροφές υψηλότερες σε πρωτεΐνες όπως κρέας και ψάρι (χωρίς κόκαλα) τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα. Βοηθήστε το παιδί σας να εξερευνήσει νέες γεύσεις και υφές στα τρόφιμα. Δοκιμάστε να προσθέσετε διαφορετικά βότανα και μπαχαρικά σε απλά γεύματα για να τα κάνετε πιο νόστιμα. Για να ελαχιστοποιήσετε τη σπατάλη, προσφέρετε νέα τρόφιμα σε μικρές ποσότητες και περιμένετε τουλάχιστον μία ή δύο εβδομάδες πριν ξαναδώσετε το ίδιο φαγητό.

6. Κάντε το φαγητό διασκεδαστικό

Τα νήπια είναι ιδιαίτερα πρόθυμα να δοκιμάσουν φαγητά φτιαγμένα με δημιουργικό τρόπο. Κάντε τα τρόφιμα να φαίνονται ακαταμάχητα, φτιαγμένα με διασκεδαστικά, πολύχρωμα σχήματα που μπορούν να αναγνωρίσουν τα παιδιά. Σε αυτή την ηλικία τείνουν επίσης να απολαμβάνουν οποιοδήποτε φαγητό περιλαμβάνει ένα ντιπ (κάποια σως για παράδειγμα). Τέλος, κόψτε τα στερεά τρόφιμα σε κομμάτια – μπουκίτσες που μπορούν εύκολα να τα φάνε μόνα τους, φροντίζοντας τα κομμάτια να είναι αρκετά μικρά για να αποφύγετε τον κίνδυνο πνιγμού.

7. Συμμετοχή των παιδιών στην οργάνωση

Αξιοποιήστε σωστά το ενδιαφέρον του παιδιού σας για την άσκηση ελέγχου. Αφήστε το παιδί σας να διαλέξει ποια φρούτα και λαχανικά θα ετοιμάσετε για το δείπνο ή τί θα αγοράσετε όταν βγείτε στην αγορά. Διαβάστε μαζί βιβλία μαγειρικής που είναι κατάλληλα και για τα παιδιά και αφήστε το να διαλέξει νέες συνταγές για να δοκιμάσει.

8. Μικροί σεφ

Ορισμένες εργασίες στη μαγειρική είναι ιδανικές για νήπια (με πολλή επίβλεψη, φυσικά). Μερικές από αυτές είναι: κοσκίνισμα, ανακάτεμα, μέτρημα των υλικών, μάζεμα φρέσκων μυρωδικών από τον κήπο ή το περβάζι και «ζωγραφική» σε μαγειρικό λάδι με μια βούρτσα ζαχαροπλαστικής.

9. Διευρύνετε την ποικιλία τροφών

Μόλις γίνει αρεστό ένα φαγητό, δοκιμάστε να παρουσιάσετε άλλα, με παρόμοιο χρώμα, γεύση και υφή, για να διευρύνετε την ποικιλία στο τι θα φάει το παιδί σας. Αν για παράδειγμα του αρέσει η κολοκυθόπιτα, δοκιμάστε πουρέ γλυκοπατάτας και μετά πουρέ καρότου.

10. Νόστιμοι συνδυασμοί

Δοκιμάστε να σερβίρετε άγνωστα φαγητά ή γεύσεις που τείνουν να αντιπαθούν τα παιδιά στην αρχή (ξινή και πικρή), με οικεία φαγητά που προτιμούν (γλυκά και αλμυρά). Ο συνδυασμός μπρόκολου (πικρό) με τριμμένο τυρί (αλμυρό), για παράδειγμα, είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός για τους γευστικούς κάλυκες των μικρών μας φίλων.

Πηγή Άρθρου: healthychildren.org

Το άρθρο Επιλεκτική Διατροφή και Παιδί – 10 Συμβουλές για Γονείς εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Αθηνά Τεστ – Διάγνωση Μαθησιακών Δυσκολιών

logosepikinonia — Wed, 22 Mar 2023 18:08:40 +0000

Στο χώρο μας διενεργείται το Αθηνά Τεστ ολοκληρωμένο από πιστοποιημένο εξεταστή! Χρησιμοποιείται εκτεταμένα για την εκτίμηση της σχολικής ετοιμότητας ως [...]

Το άρθρο Αθηνά Τεστ – Διάγνωση Μαθησιακών Δυσκολιών εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Γιατί τα Παιδιά Πρέπει να Εργάζονται σε Κάθετη Επιφάνεια – Λεπτές Κινητικές Δεξιότητες

logosepikinonia — Sat, 21 Jan 2023 09:42:57 +0000

Τα Οφέλη της Εργασίας σε Κάθετη Επιφάνεια

Η γραφή και η εργασία των παιδιών σε μία κάθετη επιφάνεια, όπως αυτή του σχολικού πίνακα κιμωλίας ή μαρκαδόρου, έχει πολλά οφέλη για την ανάπτυξη των λεπτών κινητικών δεξιοτήτων τους και όχι μόνο.

Οι εργοθεραπευτές ενθαρρύνουν τα παιδιά να εργάζονται σε τέτοιες επιφάνειες όλη την ώρα, και να γιατί!…

1. Σταθερότητα του ώμου και του αγκώνα

Η χρήση μεγαλύτερων κάθετων επιφανειών, όπως είναι οι μαυροπίνακες, οι πίνακες μαρκαδόρων και οι διαδραστικοί πίνακες, επιτρέπει στα παιδιά να κάνουν μεγαλύτερες κινήσεις με τα χέρια τους, οι οποίες ενθαρρύνουν την ενδυνάμωση και την ευελιξία όλων των αρθρώσεων και των μυών των άνω άκρων.

Ακόμη και μόνο από τη βαρύτητα, το χέρι δυναμώνει αρκετά στην προσπάθειά του να συνεχίσει να δημιουργεί κάθετες, οριζόντιες ή διαγώνιες γραμμές.

2. Διμερής Συντονισμός

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να χρησιμοποιήσετε ένα στένσιλ ενώ εργάζεστε σε κάθετη επιφάνεια; Αν ναι, τότε καταλαβαίνετε ότι πρόκειται για μια δύσκολη δεξιότητα!

Για τα παιδιά, η χρήση ενός στένσιλ, ο σχεδιασμός ενός αντικειμένου ή ακόμα και η σταθεροποίηση του χαρτιού για να γράψουν σε μια όρθια επιφάνεια, απαιτεί τη χρήση και των δύο χεριών ταυτόχρονα. Απαιτείται, λοιπόν, ιδιοδεκτικότητα (= πληροφορίες που λαμβάνει ο εγκέφαλός μας από τους μύες και τις αρθρώσεις μας, για να συνειδητοποιήσουμε τη θέση και την κίνηση του σώματος) και δύναμη για να κρατήσει το αντικείμενο που σχεδιάζει.

3. Πέρασμα μέσης γραμμής σώματος

Όταν ένα παιδί γράφει ή ζωγραφίζει κατά μήκος μιας μεγάλης κάθετης επιφάνειας, πρέπει να διασχίσει τη νοητή μέση γραμμή του σώματός του (η κάθετη νοητή γραμμή που χωρίζει το σώμα μας σε δύο ίσα μέρη) με το κυρίαρχο χέρι του, για να φτάσει σε όλα τα κενά σημεία.

Αυτή είναι μια εξαιρετική πρακτική άσκηση για παιδιά που δυσκολεύονται με αυτή τη νοητή μέση γραμμή και την καθιέρωση ενός ισχυρού κυρίαρχου χεριού.

4. Επέκταση Καρπού / Λαβή Μολυβιού

Η γραφή σε κάθετη επιφάνεια τοποθετεί τον καρπό σε μία εκτεταμένη θέση, η οποία ενθαρρύνει τη σταθεροποίηση του χεριού για καλύτερη λαβή και έλεγχο του μολυβιού.

5. Οπτική Προσοχή και Συντονισμός Χεριού-Ματιού

Κατά την εργασία πάνω σε μια κάθετη επιφάνεια, το έργο του παιδιού βρίσκεται σε αρκετά κοντινή απόσταση από τα μάτια του.

Αυτό βοηθά τα παιδιά που δυσκολεύονται να διατηρήσουν την οπτική προσοχή στις δραστηριότητες και μπορεί να βοηθήσει στην ενίσχυση του συντονισμού χεριού-ματιού, καθώς έχουν καλύτερη αντίληψη για αυτό που κάνουν!

6. Αντίληψη του Χώρου

Ένας μεγάλος κατακόρυφος πίνακας, καθιστά ευκολότερο για τα παιδιά να κατανοήσουν τις κατευθύνσεις (πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά) λόγω της συσχέτισης των λέξεων με το ίδιο τους το σώμα και να έχουν μια καλύτερη αντίληψη του χώρου γενικότερα.

7. Αισθητηριακά Ζητήματα

Τα πιο ανήσυχα παιδιά που προτιμούν να δουλεύουν όρθια και να αλλάζουν θέσεις, παρά να κάθονται σε ένα γραφείο, ίσως επωφεληθούν περισσότερο από μια κάθετη επιφάνεια.

8. Ενδυνάμωση του Κορμού και Βελτίωση της Στάσης του Σώματος

Η εργασία σε γονατιστή ή όρθια θέση σε μια κάθετη επιφάνεια δυναμώνει τον κορμό, καθώς σε αντίθεση με το να κάθονται τα παιδιά στην καρέκλα, δεν καμπουριάζουν ούτε ακουμπάνε πίσω. Η μόνη επιλογή τους είναι να δεσμεύσουν τους μύες του κορμού και της πλάτης ώστε να διατηρήσουν μια σωστή όρθια στάση.

Το άρθρο Γιατί τα Παιδιά Πρέπει να Εργάζονται σε Κάθετη Επιφάνεια – Λεπτές Κινητικές Δεξιότητες εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Η Μείωση του Παιχνιδιού και η Αύξηση των Αισθητηριακών Προβλημάτων

logosepikinonia — Mon, 18 Jul 2022 10:20:09 +0000

“Ακόμα θυμάμαι τη μεγαλύτερή μου κόρη στην προσχολική ηλικία. Θυμάμαι ότι ήθελα απεγνωσμένα να εμπλουτίσω τη ζωή της με κάθε τροπο – να της δώσω ένα προβάδισμα πριν καν ξεκινήσει το σχολείο. Την πήγα σε παιδικό σταθμό που είχε πιο ακαδημαϊκό χαρακτήρα – εστίαζε στις δεξιότητες πρώιμης ανάγνωσης, γραφής και μαθηματικών. Στο σπίτι της αγόραζα ειδικά παζλ, της οργάνωνα ραντεβού για παιχνίδι με παιδιά της ηλικίας της, της διάβαζα κάθε βράδυ, την έγραψα σε μαθήματα μουσικής, χορού και την πήγαινα σε όλα τα ενδιαφέροντα μουσεία. Οι φίλες μου κι εγώ κάναμε, ακόμη, και «ενισχυτικά μαθήματα» με τα παιδιά μας για να εξασκηθούμε στη ζωγραφική, τους αριθμούς, τα γράμματα και ναι… ακόμη και για να εξασκηθούμε στο πώς καθόμαστε! Πιστεύαμε ότι αυτό θα τα βοηθούσε να προετοιμαστούν για το νηπιαγωγείο.

Όπως πάρα πολλοί γονείς, έτσι κι εγώ, είχα μια εμμονή: ακαδημαϊκή επιτυχία για το παιδί μου. Μόνο που το έκανα εντελώς λάθος. Ναι, η κόρη μου αργότερα θα υπερείχε από το μέσο όρο με τις ακαδημαϊκές της δεξιότητες, αλλά της έλειπαν σημαντικές δεξιότητες για τη ζωή. Δεξιότητες που θα έπρεπε να υπάρχουν και να καλλιεργούνται κατά την προσχολική ηλικία.

Και αυτό το κατάλαβα όταν η δασκάλα του παιδικού σταθμού ήρθε κοντά μου και μου είπε: «Η κόρη σας τα πάει καλά μαθησιακά. Στην πραγματικότητα, θα έλεγα ότι ξεπερνά τις προσδοκίες σε αυτόν τον τομέα. Αλλά έχει πρόβλημα με τις βασικές κοινωνικές δεξιότητες όπως το να μοιράζεσαι και να περιμένει τη σειρά της». Όχι μόνο αυτό, αλλά η κόρη μου δυσκολευόταν να ελέγξει τα συναισθήματά της, ανέπτυξε άγχος και αισθητηριακά προβλήματα και είχε θέμα με το ατομικό παιχνίδι!

Τότε δεν ήξερα πολλά πράγματα, όμως σίγουρα η κόρη μου δεν ήταν η μόνη που πάλευε με κοινωνικά και αισθητηριακά ζητήματα σε τόσο μικρή ηλικία. Το φαινόμενο αυτό μετατρεπόταν σε μια αυξανόμενη επιδημία.

«Τα παιδιά είναι απλώς διαφορετικά,» άρχισε να λέει η δασκάλα. Όταν της ζήτησα παραπάνω διευκρινίσεις, συμπλήρωσε: «Απογοητεύονται πιο εύκολα. Συχνά κλαίνε με το παραμικρό». Είχε επίσης παρατηρήσει ότι τα παιδιά συχνά πέφτουν από τις καρέκλες τους «τουλάχιστον 3 φορές τη μέρα», είναι λιγότερο προσεκτικά και σκουντουφλάνε το ένα πάνω στο άλλο, ακόμα και στους τοίχους. «Είναι τόσο παράξενο.. αυτά τα προβλήματα δεν ήταν τόσο έντονα παλαιότερα.»

Συνέχισε διαμαρτυρόμενη ότι παρόλο που το σχολείο της θεωρούνταν πολύ προοδευτικό, εξακολουθούσαν να αισθάνονται την πίεση να περιορίσουν το ελεύθερο παιχνίδι περισσότερο από ό,τι θα ήθελε, προκειμένου να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες απαιτήσεις για ακαδημαϊκή ετοιμότητα που αναμένονταν πριν πάνε τα παιδιά στο νηπιαγωγείο.”

Η συμβολή του παιχνιδιού σε εξωτερικούς χώρους

Οι έρευνες επισημαίνουν ότι τα μικρά παιδιά μαθαίνουν καλύτερα μέσα από ουσιαστικές εμπειρίες παιχνιδιού, ωστόσο πολλά νηπιαγωγεία αποκτούν έναν πιο ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Οι νηπιαγωγοί νιώθουν την ανάγκη να πιέζουν ολοένα και περισσότερο τα παιδιά, ακόμη και σε μια τόσο τρυφερή ηλικία, εξαιτίας των διαρκώς αυξανόμενων αναγκών και ρυθμών της εποχής.

Καθώς οι γονείς και οι δάσκαλοι προσπαθούν να παρέχουν πιο οργανωμένες μαθησιακές εμπειρίες στα παιδιά, οι ευκαιρίες για ελεύθερο παιχνίδι – ειδικά σε εξωτερικούς χώρους μειώνονται. Τα παιδιά όμως, για να είναι επιτυχημένα στη ζωή τους, χρειάζεται να αναπτύξουν μέσα από το ενεργό ελεύθερο παιχνίδι θεμελειώδεις κοινωνικές δεξιότητες.

Η μείωση του παιχνιδιού στην προσχολική ηλικία έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των κινητικών, γνωστικών και αισθητηριακών προβλημάτων μεταγενέστερα.

Η προσχολική ηλικία δεν είναι μόνο η βέλτιστη για να μαθαίνουν τα παιδιά μέσα από το παιχνίδι, αλλά και μια κρίσιμη αναπτυξιακή περίοδος. Εάν τα παιδιά δεν έχουν αρκετή φυσική κίνηση και εμπειρίες παιχνιδιού, ξεκινούν την ακαδημαϊκή τους καριέρα με μειονέκτημα. Είναι πιο πιθανό να είναι αδέξια, να δυσκολεύονται να δώσουν προσοχή, να δυσκολεύονται να ελέγξουν τα συναισθήματά τους, να χρησιμοποιούν κακές μεθόδους επίλυσης προβλημάτων και να παρουσιάζουν δυσκολίες στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Βλέπουμε συνεχώς αισθητηριακά, κινητικά και γνωστικά ζητήματα να εμφανίζονται όλο και περισσότερο στη μεταγενέστερη παιδική ηλικία, εν μέρει λόγω ανεπαρκών ευκαιριών κίνησης και παιχνιδιού σε νεαρή ηλικία.

Τα παιδιά χρειάζονται απλώς τον χρόνο, τον χώρο και την άδεια για να γίνουν παιδιά. Αυτό είναι κάτι που δεν κοστίζει πολλά χρήματα, ούτε χρειάζεται πολλή σκέψη.

Ας αφήσουμε τις μαθησιακές εμπειρίες που απευθύνονται σε ενήλικες για αργότερα. Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας πρέπει να παίζουν!

Το άρθρο Η Μείωση του Παιχνιδιού και η Αύξηση των Αισθητηριακών Προβλημάτων εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Τέλος στην Πειθαρχία που Βασίζεται στην Τιμωρία

logosepikinonia — Wed, 08 Dec 2021 09:18:18 +0000

Ο φόβος είναι ο χειρότερος δάσκαλος

Η πειθαρχία που βασίζεται στην τιμωρία, π.χ. φωνές, απειλές και ξυλιές, είναι αντιδράσεις που έχουν σχεδιαστεί για να κάνουν το παιδί σας να αισθάνεται φοβισμένο ή άσχημα για τον εαυτό του ως τρόπος για να αλλάξει την συμπεριφορά του.

Η τιμωρία μπορεί να φ α ί ν ε τ α ι ότι λειτουργεί αυτή τη στιγμή. Το παιδί σας “παγώνει” και σταματά τη συμπεριφορά αμέσως.

Αλλά τί συμβαίνει πραγματικά;

Η αντίδραση “πάλης ή φυγής” ξεκίνησε. Ο φόβος κυριολεκτικά αναστέλλει την ικανότητα του εγκεφάλου να σκέφτεται, να αναστοχάζεται, να επικοινωνεί και να μαθαίνει.

Τί σημαίνει αυτό;

Δεν μαθαίνουν πραγματικά πώς να τα πάνε καλύτερα την επόμενη φορά.

Αντί για τιμωρία, ας τους διδάξουμε για τη ζωή με τρόπο που χτίζει την αυτοεκτίμηση και την ανθεκτικότητα.

ΒΗΜΑ 1:

Ονομάστε τα συναισθήματα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες που οδήγησαν στην ανεπιθύμητη συμπεριφορά.

“Δεν σου άρεσε που σου χάλασε το κάστρο. Αυτό σε έκανε να θυμώσεις”.

ΒΗΜΑ 2:

θυμάστε τους ότι όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά, ώστε να χτίσετε την εμπιστοσύνη στη σχέση σας.

“Είναι λογικό να νιώθεις θυμό”.
“Κι εγώ νιώθω θυμό μερικές φορές”.

ΒΗΜΑ 3:

Κρατήστε τα όρια με συνέπεια, ηρεμία και αυτοπεποίθηση.

“Δεν θα σε αφήσω να πληγώσεις κανέναν. Θα μετακινήσω τον αδερφό σου για να τον κρατήσω ασφαλή.”

ΒΗΜΑ 4:

Διδάξτε τους νέους τρόπους να εκφράζονται και να αντιμετωπίζουν μεγάλα συναισθήματα.

“Την επόμενη φορά που θα νιώσεις θυμό, αντί να χτυπήσεις, τί μπορείς να κάνεις;”

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όταν το παιδί σας μεγαλώσει, δεν θα πληγώνει τους άλλους όταν θα έχουν κάνει κάποιο λάθος ή όταν θα έχουν πει κάτι που δεν τους αρέσει. Έτσι Τερματίζουμε τον κύκλο της σωματικής και συναισθηματικής κακοποίησης.

Επίσης, αν κάποιος του συμπεριφέρεται άσχημα ως ενήλικας, θα έχει το θάρρος και την αυτοεκτίμηση να γνωρίζει πότε θα πρέπει να εγκαταλείψει μια συναισθηματικά ή σωματικά καταχρηστική σχέση.

Πηγή: Big Little Feelings

Το άρθρο Τέλος στην Πειθαρχία που Βασίζεται στην Τιμωρία εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Αυτισμός και εκλεκτική διατροφή: πώς να το αντιμετωπίσετε

gyuser — Mon, 21 Jun 2021 11:07:44 +0000

Όταν ένα παιδί έχει εκλεκτική διατροφή, θα καταναλώσει συγκεκριμένα μόνο φαγητά και θα αποφύγει άλλα χωρίς να αλλάξει κάτι στη διατροφή του αν δεν υπάρξει κάποια παρέμβαση. Για τους γονείς αυτών των παιδιών, η ώρα του φαγητού αποτελεί πρόκληση.

Τα παιδιά με αυτισμό παρουσιάζουν συχνά δυσκολίες με αισθητηριακά θέματα. Μερικές φορές είναι ευερέθιστα σε συγκεκριμένες αισθήσεις ή αντιστρόφως παρουσιάζουν υποευαισθησία σε κάποιες άλλες. Η κατανόηση των αισθητηριακών αναγκών του παιδιού σας είναι στοιχείο κρίσιμης σημασίας για τη θεραπεία του.

Ένα από τα πιο τυπικά αισθητηριακά ζητήματα κινείται γύρω από την τροφή και τη σίτιση. Συγκεκριμένα, πολλά παιδιά στο φάσμα του αυτισμού περιορίζονται σε σημαντικό βαθμό αυτό που θα φάνε. Στο σημείο αυτό προκύπτει και η έννοια της εκλεκτικής διατροφής.

Εκλεκτική διατροφή και ιδιόρρυθμη, επιλεκτική διατροφή

Η εκλεκτική διατροφή δεν είναι απλά η ιδιόρρυθμη επιλογή του φαγητού. Πολλοί άνθρωποι έχουν ιδιαίτερα γούστα και επιλογές. Ωστόσο, αν χρειαστεί και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, θα καταναλώσουν ό,τι φαγητό υπάρχει διαθέσιμο. Όταν ένα παιδί έχει εκλεκτική διατροφή, θα καταναλώσει συγκεκριμένα μόνο φαγητά και θα αποφύγει άλλα χωρίς να αλλάξει κάτι στη διατροφή του αν δεν υπάρξει κάποια παρέμβαση. Το παιδί μπορεί να καταλήξει άρρωστο καθώς δεν πρόκειται να φάει αν δεν υπάρχουν διαθέσιμα τα φαγητά που προτιμά. Για τους γονείς αυτών των παιδιών, η ώρα του φαγητού τους δημιουργεί άγχος και αποτελεί μεγάλη πρόκληση.

Παραδείγματα

Ένα μικρό παιδί μπορεί να τρέφεται αποκλειστικά με κροκέτες κοτόπουλου από ταχυφαγεία και να μην καταναλώνει κάτι άλλο με τη θέλησή του. Η μητέρα, για να μην κρατήσει το παιδί νηστικό, υποχωρεί και περιλαμβάνει τις κροκέτες σε κάθε γεύμα του. Ζεσταίνει και παρέχει το φαΐ αυτό για δείπνο αλλά και σαν κολατσιό για το σχολείο, καθιερώνοντας ένα σύστημα που διαρκεί όλη την εβδομάδα. Οποιαδήποτε προσπάθεια της μητέρας να εισάγει νέα φαγητά στη διατροφή του παιδιού καταλήγει σε έντονα ξεσπάσματα θυμού και επιθετικότητας. Για να φάει τα παιδί κάτι διαφορετικό, η μητέρα πρέπει ουσιαστικά να κρατήσει το παιδί και να το αναγκάσει να ανοίξει το στόμα. Σε αυτή την περίπτωση, μια ομάδα ειδικών βοηθάει στην οργάνωση ενός πλάνου συμπεριφορικής στήριξης που μειώνει τα συναισθηματικά ξεσπάσματα στη διάρκεια του γεύματος και αυξάνει την ανεκτικότητα σε νέες τροφές. Το παιδί μπορεί να χρειαστεί ένα σημαντικό χρονικό διάστημα (ακόμη και χρόνια) σκληρής προσπάθειας μέχρι να «αλλάξει» τις συνήθειες του και αποδεχτεί μία πιο ισορροπημένη διατροφή.

Ένα άλλο παιδί 6 χρόνων τρέφεται αποκλειστικά με στρογγυλά δημητριακά, κροκέτες κοτόπουλου και τοστ με τυρί. Ακόμη και η παρουσία ενός άλλου φαγητού στο πιάτο του μπορεί να οδηγήσει σε έντονη συμπεριφορά (το παιδί ουρλιάζει και πετάει το πιάτο μακριά). Βασικά, το παιδί απορρίπτει κάθε φαγητό που δεν είναι διατροφή υψηλή σε λιπαρά και άμυλο. Η διατροφή αυτή δεν είναι απλά περιορισμένη αλλά προκαλεί και γαστρεντερολογικά προβλήματα συνδυαστικά με ένα ιατρικό ιστορικό δυσκοιλιότητας στην οικογένεια. Για το παιδί αυτό, μια διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες δεν είναι απλά καλή ιδέα αλλά αναγκαιότητα. Σε αυτό το σημείο, δημιουργείται ένα σχέδιο που θα διαμορφώσει τη συμπεριφορά του παιδιού ώστε να δεχτεί σταδιακά νέες τροφές (η προσπάθεια πιθανώς να κρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα). Θα υπάρξει πρόοδος ακόμη και αν η διαδικασία ακολουθεί αργούς ρυθμούς και προκαλεί, πολλές φορές, σύγχυση και απογοήτευση. Το παιδί θα έχει μια σχετικά ισορροπημένη διατροφή και θα μάθει ακόμη και να απολαμβάνει φρέσκα φρούτα όπως μήλα και πορτοκάλια.

Η εκλεκτική διατροφή δεν είναι αποτέλεσμα της τεμπελιάς των γονιών

Μερικοί αναγνώστες αναρωτιούνται αν τα θέματα αυτά προκύπτουν από την αδυναμία των γονιών να χειριστούν οποιαδήποτε ιδιοτροπία του παιδιού τους. Δεν ισχύει αυτό. Αναλογιστείτε τα προηγούμενα παραδείγματα και πώς κάθε γεύμα καταλήγει σε κυριολεκτική πάλη του γονιού να αναγκάσει το παιδί να κρατήσει κάτι μέσα στο στόμα του. Φανταστείτε να περνάτε ώρες για ένα γεύμα ενώ το παιδί σας ουρλιάζει, φωνάζει, σας χτυπάει και σας δαγκώνει. Φυσικά, η κατάσταση αυτή επαναλαμβάνεται κάθε μέρα, αρκετές φορές μέσα στη μέρα. Η εύρεση 2-3 τροφών που αρέσουν στο παιδί σας θα είναι ανακούφιση. Ένα ήρεμο γεύμα θα σας φαίνεται θείο δώρο.

Πολλοί γονείς έχουν παιδιά με ειδικές ανάγκες και ελάχιστοι από αυτούς βαριούνται να ασχοληθούν μαζί τους. Απλά, καλούνται να αντιμετωπίσουν θέματα που ξεπερνούν το εύρος εκείνων που έχουν να χειριστούν γονείς με παιδιά χωρίς νευρολογικές διαταραχές.

Η αγωγή της διατροφής είναι αγωγή για τον αυτισμό

Όταν εμπλουτίζετε τη διατροφή του παιδιού σας, απευθύνεστε και σε βασικά θέματα του αυτισμού όπως ακαμψία, ανοχή στις αλλαγές, αισθητηριακές ανάγκες και γενικότερη βελτίωση της υγείας.

Γιατί τα παιδιά απλά δεν τρώνε όταν πεινάσουν αρκετά;

Δεν γνωρίζουμε γιατί τα παιδιά με αυτισμό δεν τρώνε φαγητά που δεν τους αρέσουν όταν αισθάνονται πείνα. Μετά από πολλές συνεδρίες με παιδιά, προκύπτει το συμπέρασμα πως τα παιδιά μπορεί να φτάσουν σε σημείο να αρρωστήσουν παρά να καταναλώσουν πρόθυμα τροφές που δεν τους αρέσουν. Κάποιο παιδί, ίσως, αρνείται να φάει επειδή αλλάξετε απλά τη μάρκα βουτύρου που έχει συνηθίσει. Αν το γεύμα του παιδιού αποτελείται από μισή φραντζόλα ψωμί με βούτυρο, πρέπει ο γονιός να προμηθευτεί μεγάλες ποσότητες από το παλιό βούτυρο και να αφήσει το παιδί να εξοικειωθεί σταδιακά με το νέο βούτυρο.

Ένα παιδί με γαστρεντερολογικές διαταραχές δε θα αλλάξει τη διατροφή του ακόμη και αν έχει προβλήματα υγείας. Το παιδί δε θα συνδυάσει τους πόνους στο στομάχι με τη διατροφή του. Μπορεί να χρειαστούν αξιοσημείωτα μέτρα και χρόνος μέχρι να αλλάξει κάτι. Ουσιαστικά, ένα νευροτυπικό παιδί θα φάει κάτι που δεν του αρέσει αν χρειαστεί, ενώ ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού όχι. Αυτό προκαλεί ένα δίλημμα στους γονείς: αφήνουν το παιδί τους να πεινάσει επιβάλλοντας τη συμμόρφωση προς μια υγιεινή διατροφή ή υποχωρούν στις πιέσεις του αυτισμού ενδίδοντας στην επιθυμία του παιδιού να φάει; Υπάρχει πιθανή λύση.

Η διεύρυνση της διατροφής διδάσκει ευελιξία και ανοχή

Ένα από τα χαρακτηριστικά θέματα του αυτισμού είναι η ανάγκη για σταθερότητα και ομοιογένεια. Τα παιδιά στο φάσμα του αυτισμού δεν τα πάνε καλά με τις αλλαγές. Με τη θεραπεία της εκλεκτικής διατροφής και την εκμάθηση του παιδιού να δέχεται νέες τροφές, παλεύουμε ουσιαστικά με αυτήν την ανάγκη για σταθερότητα ενώ προσπαθούμε να εισάγουμε την έννοια της ανοχής. Όταν το παιδί μαθαίνει να τρώει νέα φαγητά, ο αισθητηριακός του κόσμος διευρύνεται προς μια θετική κατεύθυνση.

Η βελτίωση της υγείας και η ευεξία μειώνει τις προκλητικές συμπεριφορές

Η εκλεκτική διατροφή συχνά καταλήγει σε κακή διατροφή. Η κακή διατροφή επηρεάζει τη γενικότερη κατάσταση της υγείας και την ευεξία. Όταν κάποιος δεν τρέφεται σωστά, αισθάνεται άσχημα. Ένα παιδί με αυτισμό όταν δεν αισθάνεται καλά, έχει την τάση να αντιδρά άσχημα και έντονα. Όταν βελτιώνετε τη διατροφή του παιδιού με αυτισμό, βελτιώνετε την υγεία του. Το παιδί αισθάνεται καλά και δεν εκδηλώνει προκλητικές συμπεριφορές.

Βασικό Σύστημα 5 βημάτων

Ακολουθεί ένα σύστημα θεραπείας για την εκλεκτική διατροφή. Μπορεί να σας πάρει αρκετό χρόνο για να δείτε αλλαγές. Αν το παιδί τρώει τέσσερις συγκεκριμένες τροφές όπως στρογγυλά δημητριακά, κόκκινους χυμούς, κροκέτες κοτόπουλου και τοστ με τυρί, μπορεί να φτάσει να τρώει μια ποικιλία λαχανικών και φρούτων και να είναι πρόθυμο να δοκιμάσει μπουκιές τουλάχιστον από καινούρια φαγητά. Το παρακάτω σύστημα βασίζεται σε αρχές διαμόρφωσης της συμπεριφοράς.

Εισάγετε ένα νέο φαγητό τη φορά: δε θέλετε να πιέσετε το παιδί με πολλές αλλαγές από την αρχή. Διαλέξτε ένα φαγητό και εργαστείτε με αυτό μέχρι να το δεχτεί το παιδί σας. Στη συνέχεια, εισάγετε το επόμενο φαγητό. Μετά τα τρία φαγητά, οι αλλαγές πιθανώς να προκύπτουν πιο γρήγορα. Για παράδειγμα, το παιδί μπορεί να αρχίσει ξαφνικά να τρώει μήλα (ένα φαγητό που πιθανώς δεν παρουσιάσατε στο παιδί) και γρήγορα να γίνει το αγαπημένο του σνακ.

Μικρές μπουκιές / εναλλάσσετε με φαγητό που του αρέσει: όταν ταΐζετε το παιδί, προσφέρετε το φαΐ σε μικρές μπουκιές (σε μέγεθος φασολιού). Εναλλάσσετε το καινούριο φαγητό με το φαγητό που προτιμά. Βοηθάει αν κρατήσετε σε διαφορετικά πιάτα τα φαγητά ώστε να κάνετε πιο εύκολα τις εναλλαγές.

Προχωρήστε αργά στην κατανάλωση του καινούριου φαγητού: μην επιμείνετε να φάει το παιδί σας το καινούριο φαγητό από την αρχή. Ξεκινήστε αφήνοντας το παιδί να κρατήσει απλά την τροφή (να τη δει, να τη μυρίσει, να τη συνηθίσει) πριν το ανταμείψετε με μια μπουκιά από το φαγητό που του αρέσει. Μόλις το πετύχετε αυτό, συνεχίστε με ανταμοιβές καθώς το παιδί ακουμπάει την τροφή στο χείλη του, τη βάζει στο στόμα του (χωρίς να καταπιεί), δαγκώνει λίγο από το φαγητό, και τρώει ένα μικρό μέρος του. Πάντα να εναλλάσσετε μεταξύ του νέου φαγητού και του φαγητού που αρέσει στο παιδί. Αν το παιδί αρχίσει να ξεσπάει, χρησιμοποιήστε την κρίση σας: αν το ξέσπασμα είναι μικρό, περιμένετε μέχρι να τελειώσει. Αν το ξέσπασμα είναι μεγάλο, δώστε τέλος στη διαδικασία του ταΐσματος. Δοκιμάστε αργότερα όταν το παιδί είναι ήρεμο.

Συχνή εξάσκηση στη διάρκεια της ημέρας – όχι μόνο στη διάρκεια του γεύματος: μην εξασκείστε μόνο στα γεύματα. Προσθέστε μικρά και συχνά διαλείμματα για σνακ μέσα στη μέρα για να εργαστείτε. Θα είναι ωφέλιμο να πραγματοποιήσετε ένα μεγάλο μέρος της εξάσκησης στα μικρά αυτά διαλείμματα. Στη διάρκεια του κυρίου γεύματος, μπορείτε να εισάγετε νέες τροφές χωρίς να πιέζετε το παιδί να τις φάει (ώστε να βεβαιωθείτε πως το παιδί παίρνει κάποιες θρεπτικές ουσίες στην αρχή). Θυμηθείτε πως όσο πιο τακτικά εκτίθεται το παιδί σε νέα φαγητά, τόσο πιο εύκολα μαθαίνει να τα αποδέχεται. Επίσης, κρατήστε σημειώσεις για τα φαγητά που το παιδί σας δεν αποδέχεται καθόλου. Αν το παιδί μετά από 2 εβδομάδες εξακολουθεί να απορρίπτει ένα φαγητό, προχωρήστε στο επόμενο. Για παράδειγμα, το καλαμπόκι. Αν το παιδί αρνείται να το φάει όσες φορές και αν του το παρουσιάσετε, αποδεχτείτε πως ίσως να μην του αρέσει ποτέ το καλαμπόκι και προχωρήστε σε άλλες τροφές.

Συγκεντρώστε δεδομένα της προόδου: σημειώστε ποια φαγητά εισάγετε και πότε τα εισάγετε. Φτιάξτε ένα διάγραμμα που θα απεικονίζει τι είδους νύξεις χρειάζεστε σε κάθε προσπάθεια. Με τη συλλογή των δεδομένων, μπορείτε εύκολα να εντοπίσετε και την πιο μικρή πρόοδο. Μπορείτε, επίσης, να εντοπίσετε σημεία στασιμότητας αλλά και επιδείνωσης πιο γρήγορα ώστε να εφαρμόσετε τις απαραίτητες αλλαγές.

Λίγες σκέψεις πριν το τέλος

Σκεφτείτε πόσο συχνά τρώμε. Αν κάθε γεύμα είναι ένας αγώνας, φανταστείτε πόσο εξουθενωτικό και ψυχοφθόρο είναι για τον γονιό. Με τη χρήση αυτού του συστήματος, η ώρα του γεύματος θα έχει λιγότερο άγχος και περισσότερη καλή διάθεση. Η αγωγή για την εκλεκτική διατροφή είναι μέρος της αγωγής του αυτισμού. Δεν χρειάζεται κάποια περίπλοκη θεραπεία (αν και η συνεργασία με έναν ειδικευμένο θεραπευτή κάνει τη διαδικασία πιο ομαλή και γρήγορη) και είναι μια λύση μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων των περισσότερων αφοσιωμένων γονιών.

Να θυμάστε πως μπορείτε να κάνετε την αλλαγή!

Πηγή: goodtherapy.org

Το άρθρο Αυτισμός και εκλεκτική διατροφή: πώς να το αντιμετωπίσετε εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Διδάσκοντας το μικρό παιδί μου

gyuser — Fri, 04 Jun 2021 12:38:11 +0000

Ο ρόλος του γονέα είναι πάρα πολύ σημαντικός. Οι γονείς είναι υπεύθυνοι να μάθουν στα παιδιά τους για τη ζωή και πώς να ζήσουν καλύτερα. Αυτό αποτελεί μία πολύ σημαντική δουλειά, ειδικά όταν το παιδί σας έχει δυσκολία στην επικοινωνία.

Οι γονείς συχνά χρειάζονται πληροφορίες, προκειμένου να αναγνωρίσουν τις ανάγκες του παιδιού τους.

Ο λογοθεραπευτής του παιδιού σας μπορεί να σας δώσει χρήσιμες πληροφορίες για την ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας του. Επίσης, μπορεί να προτείνει συγκεκριμένες δραστηριότητες για να βοηθήσει το παιδί να μάθει στο σπίτι. Παρόλα αυτά, υπάρχουν μερικές βασικές οδηγίες για τη διδασκαλία και την εκμάθηση, που μπορούν να βοηθήσουν το παιδί σας να επιτύχει:

1. Αφήστε το παιδί σας να νιώσει αγαπητό

Τα αγγίγματα, οι αγκαλιές, τα φιλιά, οι ευγενικές λέξεις ή και ένα χαμόγελο συγκατάβασης μπορούν να βοηθήσουν το παιδί σας να νιώσει ήρεμο και σίγουρο για αυτά που μαθαίνει. Μιλήστε με έναν χαρούμενο τόνο στη φωνή σας, για να επιβεβαιώσετε την αγάπη και την αποδοχή. Όταν το παιδί σας νιώσει αγαπητό, θα είναι πιο πιθανό να είναι «ανοιχτό» στη μάθηση.

2. Θυμηθείτε ότι το παιδί σας είναι απλά ένα παιδί

Είναι σημαντικό να διατηρήσετε τις απαιτήσεις σας στο ύψος των ικανοτήτων που έχει το παιδί σας. Ρωτήστε τον λογοθεραπευτή σας για τις γλωσσικές ικανότητες του παιδιού σας. Με αυτόν τον τρόπο, δεν θα ζητάτε πάρα πολλά ή πολύ λίγα από το παιδί σας.

3. Ενθαρρύνετε το παιδί σας

Εκτιμήστε οποιαδήποτε επιτυχία μάθησης έχει καταφέρει το παιδί σας. Τα κομπλιμέντα θα ενθαρρύνουν το παιδί σας να συνεχίσει να μαθαίνει. Η κριτική μπορεί να το απογοητεύσει. Δεχτείτε ότι το παιδί σας μπορεί να κάνει λάθη. Κάθε παιδί είναι μοναδικό. Κάντε το παιδί σας να καταλάβει ότι δέχεστε και τις δυνατότητές του και τις αδυναμίες του.

4. Βοηθήστε το παιδί σας να νιώσει σημαντικό

Αφιερώστε χρόνο για να κάνετε πράγματα με το παιδί σας. Οδηγώντας στο αυτοκίνητο, πηγαίνοντας στα μαγαζιά, κάνοντας οικογενειακές δουλειές είναι μία ευκαιρία για μάθηση. Το παιδί σας θα εκτιμήσει τον χρόνο και την προσοχή σας.

5. Να θυμάστε ότι η μάθηση μπορεί να είναι διασκεδαστική

Περάστε όμορφα με το παιδί σας. Παίξτε μαζί. Κάντε πράγματα που ευχαριστούν και τους δυο σας. Εάν δεν διασκεδάζετε με αυτό που κάνετε, δεν θα διασκεδάσει ούτε το παιδί σας. Ακολουθήστε το παιδί σας, ανακαλύπτοντας πράγματα που έχουν πλάκα κάνοντάς τα, όπως το να παίζεις στο πάτωμα, κάνοντας απλές ιστορίες με μικρές φιγούρες.

6. Ακούτε το παιδί σας πραγματικά

Χαμηλώστε στο ύψος των ματιών του παιδιού σας και κοιτάξτε το, καθώς το ακούτε. Ανταποκριθείτε σε αυτό που σας λέει το παιδί. Αυτό δείχνει στο παιδί σας ότι πραγματικά ενδιαφέρεστε για τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Σιγουρευτείτε ότι το παιδί σας έχει αρκετές ευκαιρίες για να ακουστεί.

7. Μιλήστε στο παιδί σας

Ακόμη και αν το παιδί σας φαίνεται να μην καταλαβαίνει στην αρχή, μιλάτε συχνά για αυτά που κάνετε μαζί. Δώστε χρόνο στο παιδί σας για να ανταποκριθεί.

Μιλήστε για το εδώ και τώρα: Αυτό βοηθάει τα παιδιά να καταλάβουν όταν μιλάτε για αντικείμενα, ανθρώπους και γεγονότα που μπορούν να δουν, να ακούσουν και να αγγίξουν. Έτσι, μιλήστε για γεγονότα, ενώ αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα. Πείτε: «βάζω την μπάλα μέσα στο κουτί», καθώς το κάνετε. Ονομάστε αντικείμενα που το παιδί μπορεί να δει: «Ένα σκυλάκι! Κοίτα το σκυλάκι!». Μιλήστε για άτομα που βρίσκονται γύρω σας: «κοίτα έναν αστυνομικό. Αυτός μπορεί να μας βοηθήσει».

Μιλήστε για αυτά που πραγματικά ενδιαφέρουν το παιδί σας: Βοηθήστε το παιδί σας να μάθει να ακούει, μιλώντας του για πράγματα που το ενδιαφέρουν. Εάν το παιδί σας παίζει με τουβλάκια στο πάτωμα, είναι μία καλή στιγμή για να πείτε: «Αυτά είναι μεγάλα τουβλάκια. Αυτό εδώ είναι κόκκινο».

Να θυμάστε ότι αυτά που ενδιαφέρουν το παιδί σας, μπορεί να μην ενδιαφέρουν εσάς. Τα παιδιά πειραματίζονται και μαθαίνουν για τον κόσμο. Συνηθισμένα αντικείμενα, όπως κανάτες, κουτιά και πέτρες μπορεί να τους ενδιαφέρουν πολύ.

Μιλήστε δυνατά για αυτό που κάνετε: οποιαδήποτε στιγμή είστε μαζί με το παιδί σας, είναι καιρός για μάθημα γλώσσας. Μετατρέποντας τις σκέψεις και τις δραστηριότητές σας σε λέξεις, διδάσκετε στο παιδί σας γλώσσα. Χρησιμοποιήστε απλές προτάσεις και εκφράσεις, ανάλογες και ελαφρώς πιο σύνθετες από αυτές που παράγει το παιδί σας, για να περιγράψετε αυτό που κάνετε, βλέπετε ή σκέφτεστε. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας είναι 3-4 ετών, καθώς φτιάχνετε ένα κέικ, πείτε: «Βάζω μέσα τα αυγά. Τώρα ανακατεύω με το βούτυρο (το πηγαίνω γύρω-γύρω). Χρειάζεται περισσότερο αλεύρι. Θα βάλω λίγο ακόμη».

Μιλήστε με πιο αργή ταχύτητα: Τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα στην εκμάθηση της γλώσσας συχνά δυσκολεύονται στην κατανόηση της γρήγορης ομιλίας. Το να μιλάτε πιο αργά θα βοηθήσει το παιδί σας να σας καταλάβει. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι η ομιλίας σας πρέπει να είναι όπως δίσκου που παίζει σε λάθος στροφές! Ακόμα και μια μικρή αλλαγή στην ταχύτητα της ομιλίας σας μπορεί να βοηθήσει στη γλωσσική κατανόηση του παιδιού σας.

Χρησιμοποιήστε την επανάληψη: Όταν επαναλαμβάνετε λέξεις, φράσεις και προτάσεις το παιδί σας έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να μάθει και να καταλάβει. Έτσι, αν το παιδί σας είναι 2 ή 2-6 ετών, μπορείτε να έχετε την εξής συζήτηση:

Αυτές οι αλληλεπιδράσεις δείχνουν πόσο μπορείτε να παρέχετε ερεθίσματα στο γλωσσικό επίπεδο του παιδιού σας. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις δείχνουν πόσο μπορείτε να παρέχετε ερεθίσματα στο γλωσσικό επίπεδο του παιδιού σας. Στην παραπάνω συζήτηση, έχετε δημιουργήσει πολλές διαφορετικές δομές προτάσεων. Κάθε φορά προστίθενται νέες πληροφορίες και νέο λεξιλόγιο. Υπήρχε, όμως, διατήρηση και επανάληψη του βασικού νοήματος του μηνύματος που έλαβε το παιδί.

Τονίστε τις σημαντικές λέξεις με τη φωνή σας: Τα παιδιά μαθαίνουν να ανταποκρίνονται στις αλλαγές της φωνής των ανθρώπων. Το παιδί σας θα δώσει περισσότερη προσοχή στις λέξεις που τονίζετε καθώς μιλάτε. Επομένως, δώστε περισσότερη έμφαση στη λέξη ή στις λέξεις που θέλετε το παιδί σας να ακούει και να θυμάται. Για παράδειγμα:

Μπορείτε, επίσης, να αλλάξετε τον τόνο της φωνής σας ή το κυμάτισμα της φωνής σας για να βοηθήσετε το παιδί σας να κατανοήσει το νόημα του μηνύματός σας. Το κυμάτισμα της φωνής καθορίζεται από τις αλλαγές στην ένταση και στην οξύτητα της φωνής σας, είτε είναι υψηλή, είτε χαμηλή. Αυτές οι αλλαγές μπορούν να δώσουν έμφαση σε μια λέξη και να τονίσουν τη διαφορά μεταξύ ερωτήσεων και καταφάσεων.

Χρησιμοποιήστε εκφράσεις του προσώπου και χειρονομίες καθώς μιλάτε: Η χρήση εκφράσεων και χειρονομιών βοηθά το παιδί σας να καταλάβει το νόημα του μηνύματος που εκφράζετε.

Φυσικές εκφράσεις και χειρονομίες που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε είναι και οι εξής:

Εκφράσεις προσώπου – εκφράσεις που δείχνουν έκπληξη, ενθουσιασμό, χαρά, λύπη, θυμό, ενδιαφέρον κ.τ.λ.
Κινήσεις χεριών – Έλα εδώ. Δώσ’το μου. Θέλω. Θέλεις. Σταμάτα. Ξεκίνα. κλπ.
Στάσεις σώματος – Τα χέρια ανοιχτά που υποδηλώνουν αγκαλιά. Χέρια σταυρωμένα στο στήθος που υποδηλώνουν θυμό.

Σε ορισμένες περιπτώσεις μιλήστε εκ μέρους του παιδιού σας: Το παιδί σας είναι ικανό να σκέφτεται, προτού μπορέσει να εκφράσει αυτές τις σκέψεις. Μπορείτε να βοηθήσετε, μετατρέποντας τις σκέψεις, ορισμένες φορές, σε λόγια, αντί για το παιδί σας. Κάνοντας αυτό, δίνετε στο παιδί σας λέξεις και προτάσεις που μπορεί να θυμάται στο μέλλον και να τις χρησιμοποιήσει. Μπορεί να χρειαστεί να μαντέψετε αυτό που σκέφτεται το παιδί σε κάποια στιγμή. Εάν το παιδί σας παίζει, μπορείτε να πείτε: «αυτό είναι ένα μεγάλο αυτοκίνητο. Κάνε το να προχωρήσει. Προχωράει πολύ γρήγορα. Αυτό είναι μικρό αυτοκίνητο. Κι αυτό μπορεί να προχωρήσει».

Μην ζητάτε από το παιδί να επαναλαμβάνει αυτά που λέτε: Το μόνο που χρειάζεται είναι να προβάλετε καλά γλωσσικά πρότυπα. Το παιδί σας θα μάθει, χωρίς να επαναλαμβάνει και χωρίς να διορθώνετε τα λάθη του. Σταδιακά, το παιδί σας θα μάθει να λέει πράγματα, όπως εσείς – χωρίς πίεση και με τον δικό του τρόπο.

Ο ρόλος σας, ως γονέας αποτελεί το εναρκτήριο έναυσμα για την ανάπτυξη των γλωσσικών και επικοινωνιακών δεξιοτήτων, σε συνδυασμό με το υπάρχον δυναμικό του παιδιού σας. Η εκμάθηση της γλώσσας μπορεί να γίνει διασκεδαστική μέσα από απλές καθημερινές δραστηριότητες και από το παιχνίδι. Γίνετε αρωγός και όχι αυστηρός κριτής του παιδιού σας, διότι κάτι τέτοιο θα περιόριζε τη λήψη πρωτοβουλιών όσο αφορά το φαντασιακό παιχνίδι, τη γλωσσική του έκφραση και την ικανότητα γενίκευσης στο σπίτι.

Το άρθρο Διδάσκοντας το μικρό παιδί μου εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.

Η γέννηση ενός μικρότερου παιδιού

gyuser — Fri, 04 Jun 2021 12:35:47 +0000

Ιδέες για μία ήρεμη αποδοχή του νέου μωρού της οικογένειας από το μεγαλύτερο αδελφάκι του.

Για ποιο λόγο ένα παιδί παλινδρομεί όταν γεννιέται ένας αδελφός ή μία αδελφή;

Το θέμα είναι πολύπλοκο. Παλινδρομεί σε ένα σημείο της δικής του ιστορίας. Δεν πρόκειται καθόλου για ταύτιση με τον άλλο (το μικρότερο αδερφάκι).

Ένα μεγαλύτερο παιδί υποφέρει από ζήλεια και ευτυχώς και μπορεί να γίνει επιθετικό, διότι η εκδήλωση οποιουδήποτε συναισθήματος συμβάλλει στη συναισθηματική ωρίμανση του παιδιού. Παρ’ όλα αυτά αγαπάει το μικρότερο αδερφάκι του. Δεν μπορεί όμως και να τo αγαπάει ολοκληρωτικά γιατί, σύμφωνα με τη λογική του, αν τo αγαπάει, σημαίνει ότι ταυτίζεται μ’ αυτό, δηλαδή με ένα κομμάτι του εαυτού του όπως όταν ήταν μωρό. Από την άλλη, αρνείται την ανάπτυξή του για να μην υποχρεωθεί να επιδείξει μια συμπεριφορά απέναντι σ’ αυτόν τον άλλο που θα το απομάκρυνε από τους ανθρώπους που του είναι απαραίτητοι, από τον πατέρα και τη μητέρα του. Είναι πολύ πολύπλοκη διαδικασία.

Συχνά, όταν ένα παιδί δείχνει να μην αγαπάει το μικρό αδερφάκι του το κάνει μόνο και μόνο για να προσπαθήσει να εκνευρίσει τη μητέρα του και να κερδίσει έστω και αρνητική προσοχή. Στην περίπτωση λοιπόν που το μεγαλύτερο παιδί εκδηλώνει φανερά την επιθετικότητά του προς το αδερφάκι του (κλωτσιές στην κούνια του, δαγκωνιές κλπ.), η μητέρα θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική και να μη μαλώσει σκληρά το πρωτότοκο παιδί. Αισθάνεται ήδη αρκετά ντροπιασμένο. Αυτό που θα πρέπει να κάνει είναι να το πάρει ιδιαιτέρως και να του μιλήσει, να του υπενθυμίσει ότι είναι ο μεγαλύτερος και ότι το μικρότερο αδερφάκι του για τον λόγο αυτόν μπορεί να του έχει εμπιστοσύνη. Με άλλα λόγια, είναι καλό όχι μόνο η μητέρα αλλά και ο πατέρας να προβιβάζουν το πρωτότοκο αδερφάκι έτσι ώστε να αποφευχθούν οι αντιδράσεις ζήλιας.

Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο παιδί ζει την ανοίκεια κατάσταση να έχει πρώτη φορά μπροστά στα μάτια του, στο σπίτι ένα ανθρώπινο πλάσμα λιγότερο ανεπτυγμένο, καμιά φορά και διαφορετικού φύλου.

Για τους γονείς, το να φερθούν στα παιδιά σα να ήταν δίδυμα, φαίνεται λύση για να αποφευχθούν προβλήματα χαρακτήρα στο μεγαλύτερο παιδί: εκμηδενίζονται οι αιτίες του άγχους που προκαλεί η ανοίκεια αυτή κατάσταση: «Το ίδιο κάνουμε και για τα δυο παιδιά και ας έχουν διαφορετική ηλικία. Και έτσι τέρμα η ζήλια!». Οι γονείς έτσι νομίζουν ότι βοηθούν να είναι ομαλές οι σχέσεις ανάμεσα στα παιδιά, αλλά στην πραγματικότητα ζημιώνουν την προσωπική ανάπτυξη του καθενός.

Τι θα έπρεπε λοιπόν να κάνουν οι γονείς που φέρνουν στον κόσμο ένα δεύτερο παιδί; Πώς θα αντιδράσει το μεγαλύτερο; Πώς θα έρθουν οι ισορροπίες στις σχέσεις στην οικογένεια;

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι γονείς είναι να έχουν προετοιμάσει το παιδί τους, καταρχήν για τον ερχομό του καινούργιου μέλους στην οικογένεια, πριν εκείνο έρθει. Το να ενημερώσουν το μεγαλύτερο παιδί και να προσπαθήσουν να λύσουν οποιαδήποτε απορία του είναι ιδιαίτερα σημαντικό χωρίς να το βομβαρδίζουν με πληροφορίες που δεν μπορεί ή δε θέλει να καταλάβει. Θα πρέπει να γίνουν σεβαστές οι αντιδράσεις και οι ερωτήσεις του μεγαλύτερου παιδιού που θα αναγκαστεί να μοιραστεί την αγάπη των γονιών του με έναν άγνωστο που θα εισβάλει στην οικογένειά του και που δεν έχει ακόμη αντικρίσει.

Όταν το μωρό έρθει, ο αποκλεισμός του μεγαλύτερου παιδιού από την καθημερινότητα του πρώτου μπορεί να οδηγήσει σε φοβερές σκηνές ζήλιας οι οποίες θα είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν από τους γονείς. Έτσι, η μητέρα μπορεί να προσκαλέσει το μεγαλύτερο παιδί της την ώρα που κάνει μπάνιο ή αλλάζει πάνα ή κατά τη διάρκεια του θηλασμού το νεόφερτο μωρό και να μοιραστεί μαζί του αυτές τις στιγμές, εφόσον το ίδιο το παιδί το επιθυμεί. Δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να του επιβληθούν όλες αυτές οι εμπειρίες εάν το ίδιο το παιδί δεν το επιθυμεί αλλά θα πρέπει να του γίνει κατανοητό ότι είναι ευπρόσδεκτη η συμμετοχή του σε όλα αυτά. Έτσι του δίνεται η ελευθερία να συμμετάσχει ή να μη συμμετάσχει χωρίς να αισθάνεται ενοχές, στην τελευταία περίπτωση. Αυτό θα επιτρέψει στο μεγαλύτερο παιδί να γνωρίσει τον μικρότερο αδερφό ή την αδερφή του και γίνει μέρος των ιδιαίτερων αυτών στιγμών χωρίς να ζηλεύει γιατί κάποιος το αποκλείει από συγκεκριμένες δραστηριότητες.

Εξίσου σημαντικό όμως είναι να τονίζουν οι γονείς τη διαφορετικότητα των δύο παιδιών και να μην ξεχνούν να δείχνουν την προσοχή τους και στο μεγαλύτερο παιδί για τα πράγματα που καταφέρνει καθώς και αυτό συνεχίζει να μεγαλώνει και να εξελίσσεται.

Ο πατέρας σε αυτή την περίπτωση παίζει ένα σημαντικό ρόλο εφόσον καλείται να ενισχύσει όχι μόνο τη σχέση της μητέρας με το νεογέννητο μωρό αλλά και τις σχέσεις του μεγαλύτερου παιδιού με τη μητέρα και τον ίδιο αλλά και το μικρότερο αδερφάκι του.

Χρειάζεται, λοιπόν, χρόνος που οι γονείς πρέπει να δώσουν στο μεγαλύτερο παιδί ώστε να εξοικειωθεί με αυτό το καινούργιο πλάσμα και να μπορέσει να το αγαπήσει.

Το άρθρο Η γέννηση ενός μικρότερου παιδιού εμφανίστηκε πρώτα στο Λόγος & Επικοινωνία.